نقش فناوری های هوشمند در بهبود کیفیت فضاهای معماری و تحقق معماری پایدار

نقش فناوری های هوشمند در بهبود کیفیت فضاهای معماری و تحقق معماری پایدار

عباس صداقتی1 فریبا نوری بالو2

1) استادیار،گروه معماری واحد ارومیه،دانشگاه آزاد اسلامی واحد
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارومیه،ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ABKZBD
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    کالبد معماری در هر دوره‌ای، انعکاس‌دهنده ویژگی‌های درونی و فکری همان عصر به شمار می‌رود. اگرچه بناهای تاریخی و ارزشمند ایران همواره از پیشروترین تکنیک‌های ساخت زمانه خود بهره‌مند بوده‌اند، اما از آغاز سده چهاردهم خورشیدی، طراحان ایرانی کمتر توانسته‌اند به نظریه‌پردازی‌های اصیل و نوآوری‌های بنیادین دست یابند؛ به طوری که جریان‌های معاصر بیشتر تحت تأثیر اقتباس‌های سطحی و بدون درک عمیق شکل گرفته‌اند. ابزارها و فناوری‌های ساخت همواره بخشی جدایی‌ناپذیر از فرآیند معماری بوده‌اند؛ ابزارهایی که انسان به کمک آن‌ها همواره در پی شناخت بستر پیرامون خود و برقراری تعامل با طبیعت بوده است. با این حال، با گذشت یک قرن از حیات معماری مدرن، در کنار تمام دستاوردهای ارزشمند آن، چالش‌های زیست‌محیطی جدی و پیچیده‌ای پدیدار شده است. در پاسخ به این بحران‌ها، رویکرد «توسعه پایدار» مطرح گردید که به دنبال آن و به دلیل سهم عمده فضاهای انسان‌ساخت در این فرآیند، «معماری پایدار» کانون توجه متخصصان قرار گرفت. پژوهش پیش رو با اتکا به روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی جایگاه و نقش فناوری در ارتقای کیفیت فضاهای معماری و چگونگی اثرگذاری آن بر پایداری کالبدی می‌پردازد. یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که توسعه شهرهای پایدار علاوه بر کاهش مخاطرات پیش‌رو، به تقویت امنیت اقتصادی و انسجام اجتماعی جامعه کمک شیکانی می‌کند. در مقیاس کلان، طراحی پایدار شهری بر سه پایه اساسی استوار است: ۱. مدیریت منابع محیطی (شامل خرد‌اقلیم، پوشش سبز، منابع آبی، مدیریت پسماند و انرژی)، ۲. تخصص‌های طراحی و فناوری‌های ساخت، و ۳. ارزش‌های پدیدارشناختی و اجتماعی؛ مؤلفه‌هایی که برای دستیابی به یک معماری پایدار، تلفیق و توجه همزمان به آن‌ها در فرآیند طراحی الزامی است.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی فناوری‌های هوشمند کیفیت فضایی پایداری معماری پایدار