تبیین تاب آوری و پایداری در طراحی معماری معاصر: ارائه مدل مفهومی
تبیین تاب آوری و پایداری در طراحی معماری معاصر: ارائه مدل مفهومی
سارا خطی1
1) کارشناسی ارشد، گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران (
کد IOI مقاله
:
AAHF-ABKZKE
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
بهترین مفهوم معماری پایدار برای ما معماران این است که محیط مصنوع را با توجه به افزایش کیفیت زندگی حال و با در نظر گرفتن حفظ منابع طبیعی برای مرتفع ساختن نیازهای آیندگان بسازیم. مفهوم پایداری نتیجه آگاهی بشر نسبت به مسائل محیط زیست و مشکلات فرهنگی- اجتماعی و اقتصادی می باشد. اصل پایداری که ابتدا در بعد مسائل زیست محیطی مطرح شد، اکنون بیش از دو دهه است که به عنوان یکی از اهداف اصلی برنامه ها و طرح های توسعه، از سطح خرد تا کلان، در تقریبا تمامی کشورهای دنیا تبدیل شده است و علاوه بر تاکید اولیه اش بر مسائل زیست محیطی، ابعاد گسترده تری نیز یافته است. از سویی دیگر تاب آوری شهری به عنوان مفهومی جدید که عده ای آن را برآمده از بطن پایداری می دانند، اخیراً پس از شکل گیری و آغاز کاربرد مفهوم تاب آوری در علوم مهندسی و اکولوژی، به طور گسترده وارد ادبیات شهرسازی شده است و اهداف نوینی را در ارتباط با شهر معاصر طرح کرده است. با توجه به تکامل تعاریف و اهداف تاب آوری و خاستگاه این مفهوم، یکی از ابهامات در این زمینه تبیین رابطه بین تاب آوری و پایداری می باشد که در تدوین و بسط چارچوب مفهومی تحقق پذیر برای هریک در بستر شهرسازی موثر می باشد. هدف این پژوهش تبیین و ارائه مفهوم تاب آوری و پایداری به همراه شاخص های به کارگیری آن در حوزه طراحی شهری و معماری است. این کار با روش مطالعه کتابخانه ای اسناد و مدارک در قالبی تحلیلی- توصیفی صورت گرفته است.
کلمات کلیدی : پایداری تاب آوری شهرسازی معماری معاصر