حکمرانی داده و حریم خصوصی در تبلیغات محیطی دیجیتال هوشمند با تأکید بر الزامات تنظیم‌گری شهرداری‌ها در فضاهای عمومی

حکمرانی داده و حریم خصوصی در تبلیغات محیطی دیجیتال هوشمند با تأکید بر الزامات تنظیم‌گری شهرداری‌ها در فضاهای عمومی

امیر علی راد1

1) لیسانس مدیریت بازرگانی دانشگاه سهروردی قزوین؛ کارشناس تبلیغات محیط شهری

کد IOI مقاله : AAHF-ACZAEA
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    گذار تبلیغات محیطی از تابلوهای ثابت به نمایشگرهای دیجیتال متصل، سامانه‌های سنجش مخاطب، بینایی ماشین، ردیابی بی‌سیم و الگوریتم‌های تطبیق محتوا، این رسانه را از سطح نمایش پیام به زیرساخت تولید و تحلیل داده در فضای عمومی نزدیک کرده است. این تحول، مسئله حریم خصوصی را از کنترل محتوای تبلیغاتی به حکمرانی چرخه عمر داده منتقل می‌کند و نقش شهرداری‌ها را به‌عنوان متولی فضای عمومی، صادرکننده مجوز، طرف قرارداد بهره‌برداران و خریدار فناوری برجسته می‌سازد. هدف پژوهش حاضر، سنتز انتقادی ادبیات حکمرانی داده، حریم خصوصی، شهر هوشمند و تبلیغات محیطی دیجیتال و استخراج الزامات اجرایی تنظیم‌گری شهری است. روش پژوهش مرور ساختاریافته–انتقادی بین‌رشته‌ای با الهام از منطق پریزما است و منابع فارسی و لاتین عمدتاً در بازه ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ بررسی شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد اتکای صرف به رضایت فردی در فضای عمومی حسگرمحور کافی نیست؛ حذف شناسه‌های مستقیم لزوماً مانع بازشناسایی از داده مکانی یا اثرانگشت دستگاه نمی‌شود؛ داده‌های استنباطی مانند سن، توجه یا مسیر حرکت نیز می‌توانند مخاطره حقوقی و اجتماعی ایجاد کنند؛ و برون‌سپاری زیرساخت تبلیغاتی مسئولیت عمومی شهرداری را از بین نمی‌برد. بر این اساس، چارچوبی شش‌لایه شامل مشروعیت و ضرورت پردازش، حداقل‌گرایی و معماری چرخه عمر داده، طبقه‌بندی ریسک فناوری، شفافیت و حقوق شهروندی، پاسخ‌گویی قراردادی زنجیره تأمین و ممیزی و ضمانت اجرا پیشنهاد می‌شود. نتیجه اصلی آن است که تنظیم‌گری شهری باید از «تنظیم تابلو» به «تنظیم سامانه اجتماعی–فنی داده‌بردار» گذار کند.

کلمات کلیدی : حکمرانی داده حریم خصوصی تبلیغات محیطی دیجیتال شهر هوشمند شهرداری فضای عمومی