تببین پیامدهای کالبدی - فضایی رشد شتابان جمعیت در شهرهای جدید ایران ؛ ارائه چارچوب تحلیلی برای پیشگیری از فرسودگی شهری ( مورد پژوهی : شهر جدید پردیس)
تببین پیامدهای کالبدی - فضایی رشد شتابان جمعیت در شهرهای جدید ایران ؛ ارائه چارچوب تحلیلی برای پیشگیری از فرسودگی شهری ( مورد پژوهی : شهر جدید پردیس)
چابر محمودی1 الهام امینی2
1) دانشجوی ارشد شهرسازی، برنامه ریزی شهری، واحد علوم و فناوری پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران.
2) گروه شهرسازی و معماری، واحد علوم و فناوری پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران
کد IOI مقاله
:
AAHF-ACZCKZ
محل انتشار :
کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
رشد شتابان جمعیت در شهرهای جدید، در صورتی که با توسعه متناسب خدمات، زیرساختها و فضاهای عمومی همراه نباشد، میتواند به افت کیفیت محیط شهری و بروز فرسودگی زودهنگام منجر شود. شهر جدید پردیس، بهویژه در فازهای توسعهیافته ناشی از انبوهسازی مسکن، نمونهای از شهرهایی است که با چالش ناترازی میان رشد جمعیت و ظرفیتهای کالبدی–فضایی مواجه است. پژوهش حاضر با هدف تبیین پیامدهای کالبدی–فضایی رشد شتابان جمعیت و ارائه چارچوبی برای پیشگیری از فرسودگی شهری در شهر جدید پردیس انجام شده است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری–توصیفی است که با استفاده از مطالعه اسنادی و مشاهده میدانی انجام شده است. در بخش مروری، منابع علمی و اسناد مرتبط با ظرفیت تحمل شهری، کیفیت محیط، شهرهای جدید و فرسودگی بررسی و مؤلفههای مؤثر استخراج شد. در بخش میدانی نیز فازهای ۳، ۸ و ۱۱ پردیس از حیث کیفیت معابر و فضاهای عمومی، خوانایی محیط، کیفیت جدارهها، دسترسی نسبی به خدمات و نشانههای فرسودگی کالبدی و عملکردی مشاهده و مقایسه شدند. یافتهها نشان میدهد که ناترازی میان رشد جمعیت و ظرفیت خدماتی–زیرساختی، همراه با ضعف فضاهای عمومی، یکنواختی کالبدی و کاهش کیفیت نگهداشت محیط، میتواند زمینهساز فرسودگی زودهنگام در شهرهای جدید باشد. بر این اساس، مدیریت ظرفیتمحور، کنترل بارگذاری جمعیتی، ارتقای کیفیت فضاهای عمومی و استقرار نظام پایش مستمر، از مهمترین راهبردهای پیشگیرانه برای شهر جدید پردیس محسوب میشوند.
کلمات کلیدی : واژههاي كليدي رشد شتابان جمعیت فرسودگی شهری شهر جدید پردیس کیفیت محیط شهری ظرفیت تحمل شهری تحلیل فضایی