طراحی مدرسه ابتدایی با رویکرد زمینه گرایی در شهر ساری

طراحی مدرسه ابتدایی با رویکرد زمینه گرایی در شهر ساری

سیده سما هاشمی1 عباسعلی رنجبر2 فائزه غفاری3

1) دانشجویکارشناسی ارشد، گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران ( )
2) هیات علمی گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران
3) استادیار،گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری، ایران

کد IOI مقاله : AAHF-ACZDFF
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    بدون تردید، یکی از ارکان اساسی تکوین، توسعه و انتقال عناصر فرهنگی جامعه، نظام آموزش و پرورش آن است. نظام آموزش و پرورش دارای چهار رکن ساختار آموزشی، تعلیم دهنده، تعلیم گیرنده و محیط آموزشی است. بررسی پژوهشهای تاریخ معماری مدارس ایران نشان می دهد کمتر به رابطه ارکان آموزش و معماری مدارس پرداخته شده است. درک اینکه چگونه یک محیط یادگیری موثر عمل می کند، برای طراحی یک محیط معمارانه بسیار ضروری است. مدارس نمونه بارزی از محیط های یادگیری محسوب می شوند که طراحی و نوع معماری آن ها می توان در یادگیری دانش آموزان موثر باشد. در این راستا معماری مبتنی بر زمینه و طبیعت یعنی معماری زمینه گرا می تواند یک الگوی مناسب جهت بررسی باشد. زمینه گرایی دیدگاهی است که به ویژگی های خاص یک مکان و بکارگیری آنها در طراحی معاصر، توجه دارد. هر بنایی که ساخته می شود خود به عنوان بخشی از زمینه برای بنای بعد از خود زمینه سازی می کند. این مقاله به اصول زمینه گرایی کالبدی در طراحی مدرسه ابتدایی، پرداخته که با روش تحقیق توصیفی تحلیلی صورت پذیرفته و ابزار گردآوری داده ها مشاهدات عینی و مطالعه منابع مکتوب، اسناد و مدارک شکل گرفته است.

کلمات کلیدی : طراحی مدرسه ابتدایی زمینه گرایی شهر ساری بنای آموزشی