بازتعریف نقش معمار در عصر هوش مصنوعی مولد: گذار از تولید فرم به تصمیم‌گیری طراحی و ارزیابی راهکارها

بازتعریف نقش معمار در عصر هوش مصنوعی مولد: گذار از تولید فرم به تصمیم‌گیری طراحی و ارزیابی راهکارها

مهدیه مرندی1 امیرحسین فرحی نیا2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد
2) نویسنده مسئول،استادیار موسسه غیرانتفائی سراج تبریز

کد IOI مقاله : AAHF-ACZEHD
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    گسترش هوش مصنوعی مولد، فرایند طراحی معماری و نقش معمار در آن را تحت تأثیر قرار داده است. این فناوری با امکان تولید سریع و متنوع گزینه‌های طراحی، زمینه ایده‌پردازی و بررسی راهکارهای مختلف را فراهم می‌کند؛ اما انتخاب گزینه مناسب همچنان به ارزیابی و قضاوت معمار نیاز دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی چگونگی بازتعریف نقش معمار در فرایند طراحی مبتنی بر هوش مصنوعی مولد انجام شده است. روش پژوهش کیفی و توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و مرور منابع مرتبط با طراحی معماری و همکاری انسان و هوش مصنوعی است. در این پژوهش، فرصت‌ها و محدودیت‌های هوش مصنوعی مولد بررسی و معیارهای اصلی ارزیابی گزینه‌های طراحی شامل معیارهای عملکردی، فضایی، زمینه‌ای، محیطی، فنی، زیبایی‌شناختی و اجتماعی ـ فرهنگی شناسایی شد. نتایج نشان می‌دهد که هوش مصنوعی می‌تواند در تولید و بررسی اولیه گزینه‌ها نقش مؤثری داشته باشد، اما ارزیابی نهایی و انتخاب راهکار مناسب همچنان به دانش و قضاوت حرفه‌ای معمار وابسته است. بر این اساس، چارچوبی رفت‌وبرگشتی پیشنهاد می‌شود که در آن معمار مسئله و معیارهای طراحی را تعیین می‌کند، هوش مصنوعی در تولید گزینه‌ها مشارکت دارد و معمار پس از ارزیابی و مقایسه، گزینه مناسب را انتخاب، اصلاح یا رد می‌کند. بنابراین، نقش معمار از تولیدکننده مستقیم فرم به ارزیاب و تصمیم‌گیرنده طراحی تغییر می‌یابد و هوش مصنوعی به‌عنوان ابزاری برای پشتیبانی از فرایند طراحی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

کلمات کلیدی : هوش مصنوعی مولد طراحی معماری نقش معمار تصمیم‌گیری طراحی ارزیابی طراحی همکاری انسان و هوش مصنوعی