تحلیل روش کارکردی و تجویزی در طراحی و تعیین میزان عایق کاری حرارتی اجزای پوسته ساختمان

تحلیل روش کارکردی و تجویزی در طراحی و تعیین میزان عایق کاری حرارتی اجزای پوسته ساختمان

حمیدرضا فرشچی1 فهیمه نجفی پور2

1) استادیار گروه معماری، دانشکده معماری و هنر، دانشگاه کاشان
2) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، دانشگاه کاشان

کد IOI مقاله : AAHF-ACZFHG
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    عایق کاری حرارتی یکی از مهم ترین اجزای پوسته ساختمان و سیستم های حرارتی است که با افزایش مقاومت در برابر انتقال حرارت، نقش مهمی در برابر اتلاف انرژی و بهبود شرایط آسایش حرارتی ایفا می کند. انتقال حرارت در ساختمان عمدتا از طریق هدایت(رسانش)، جا به جایی(همرفت) و تابش انجام می شود و استفاده صحیح از مواد عایق می تواند نرخ این انتقال را کاهش دهد. هدف این پژوهش ارزیابی و تحلیل دو روش کارکردی و تجویزی در طراحی و تعیین میزان عایق کاری حرارتی پوسته ساختمان است. بنابراین در این پژوهش ابتدا به معرفی اجمالی عایق های ساختمانی پرداخته شده و در ادامه مفهوم عایق حرارتی، سازوکار عملکرد و مهم ترین پارامترهای موثر در آن بررسی شده و دو رویکرد اصلی در محاسبه مقاومت حرارتی، میزان عایق کاری و طراحی پوسته خارجی ساختمان، یعنی روش تجویزی و روش کارکردی، مورد تحلیل و مقایسه قرار گرفته است. نتایج حاصل از این پژوهش نشان می دهد که در روش تجویزی، حداقل مقادیر مقاومت حرارتی یا حداکثر مقادیر مجاز انتقال حرارت برای اجزای ساختمان از قبل توسط مقررات و استانداردها تعیین می شوند؛ در حالی که روش کارکردی، عملکرد کلی سیستم یا ساختمان را براساس شاخص هایی مانند انتقال حرارت و مصرف انرژی ارزیابی می کند. روش تجویزی از نظر اجرا و کنترل انطباق ساده تر است؛ در حالی که روش کارکردی انعطاف پذیری بیشتری برای طراحی و بهینه سازی سیستم ساختمان فراهم می کند. بنابراین، انتخاب روش مناسب باید با توجه به نوع ساختمان، شرایط اقلیمی، الزامات مقرراتی و اهداف انرژی انجام شود.

کلمات کلیدی : عایق حرارتی انتقال حرارت مقاومت حرارت روش تجویزی روش کارکردی