مدل‌های پایه چندوجهی برای سنجش دور در مسیر هوشمندی یکپارچه مکانی

مدل‌های پایه چندوجهی برای سنجش دور در مسیر هوشمندی یکپارچه مکانی

مهدیس مرادی1 مهرنوش مرادی2

1) دانشجوی دکتری شهرسازی،دانشگاه ازاد واحد تهران جنوب
2) کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری و روستایی دانشگاه تهران

کد IOI مقاله : AAHF-ACZGZF
محل انتشار : کنفرانس ملی فناوری های معماری و هنر، شهر هوشمند، صنایع نرم وخلاق و فرهنگ فناوری (icact.ir)
چکیده :
    مدل‌های پایه در سنجش‌ازدور طی چند سال اخیر از الگوهای پیش‌آموزش تک‌حسگری به سامانه‌هایی حرکت کرده‌اند که به‌طور هم‌زمان با چند حسگر، چند مقیاس، سری‌های زمانی، مختصات جغرافیایی، زبان و فرا‌داده سروکار دارند. با وجود این شتاب، «چندوجهی‌بودن» در این ادبیات معنای یکدستی ندارد و از همجوشی اپتیک–رادار تا مدل‌های بینایی–زبان و تولید میان‌مدالیته‌ای را دربر می‌گیرد. هدف این پژوهش، ترسیم انتقادی این تحول و بررسی فاصله میان مدل‌های پایه چندوجهی و مفهوم گسترده‌تر «هوشمندی یکپارچه مکانی» است. پژوهش با طراحی مرور دامنه‌ای ساختاریافته و سنتز انتقادی انجام شد. منابع اصلی مرتبط با یادگیری خودنظارتی، مدل‌های پایه چندحسگری، معماری‌های مستقل از سنجنده، مدل‌های بینایی–زبان، مدل‌های مولد و چارچوب‌های ارزیابی زمین‌مکانی بررسی و بر اساس نوع مدالیته، هدف پیش‌آموزش، سازوکار هم‌ترازی، دامنه انتقال و شواهد تعمیم طبقه‌بندی شدند. نتایج نشان می‌دهد مسیر تحول از بازنمایی درون‌دامنه و آگاهی از زمان و مقیاس، به هم‌ترازی اپتیک–SAR، معماری‌های انعطاف‌پذیر نسبت به حسگر، grounding معنایی و در نهایت تولید any-to-any رسیده است. بااین‌حال، برتری benchmark به‌تنهایی معادل هوشمندی مکانی عمومی نیست؛ سوگیری جغرافیایی، وابستگی به پروتکل ارزیابی، محدودیت استدلال فضایی، عدم‌قطعیت، سازگاری فیزیکی و هزینه محاسباتی همچنان چالش‌های اصلی‌اند. در پایان، یک چارچوب هفت‌لایه برای گذار از مدل پایه چندوجهی به هوشمندی یکپارچه مکانی پیشنهاد می‌شود.

کلمات کلیدی : مدل‌های پایه سنجش‌ازدور مشاهده زمین یادگیری چندوجهی مدل‌های بینایی زبان هوشمندی مکانی