نقش سیاست گذاری های آموزشی - فرهنگی در شاگردپروری
نقش سیاست گذاری های آموزشی - فرهنگی در شاگردپروری
سجاد بخشی1
1) کارشناسی ارشد جامعه شناسی انقلاب اسلامی دانشگاه شاهد تهران، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
AAZD-AAFKFF
محل انتشار :
شاگردپروری در آیین دین و سبک زندگی نوین(shagrd1.yazd.ac.ir)
چکیده :
شاگردپروری یکی از ارکان اساسی نظام های آموزشی است که نقش مهمی در تربیت نسل آینده و تحقق توسعه انسانی ایفا میکند. این فرآیند متأثر از عوامل متعددی است که در میان آن ها، سیاستگذاری های آموزشی و فرهنگی از جایگاه ویژهای برخوردارند. سیاست های کلان آموزشی و فرهنگی با جهت دهی به اهداف، محتوای درسی، روش های تدریس، نظام ارزشیابی، و تربیت معلم، به طور مستقیم و غیر مستقیم بر کیفیت تربیت شاگردان اثر میگذارند. پژوهش حاضر با بهرهگیری از روش توصیفی - تحلیلی و با تکیه بر منابع علمی و اسناد سیاستگذاری، به بررسی ابعاد مختلف تأثیر این سیاست ها بر فرآیند شاگردپروری پرداخته است. یافته ها نشان میدهد که انسجام، هماهنگی و واقعگرایی در تدوین و اجرای سیاست های آموزشی و فرهنگی، میتواند زمینه ساز ارتقاء کیفیت تربیت شاگردان در ابعاد شناختی، عاطفی و اجتماعی شود. در مقابل، سیاست های نا هماهنگ یا ایدئولوژیک، ممکن است منجر به گسست میان اهداف آموزشی و نیاز های واقعی دانشآموزان گردد. در پایان، پژوهش راهکارهایی برای بازنگری در سیاست های موجود به منظور بهینه سازی فرآیند شاگردپروری پیشنهاد میکند.
کلمات کلیدی : شاگردپروری سیاستگذاری آموزشی سیاستگذاری فرهنگی نظام تعلیم و تربیت توسعه انسانی