طراحی داخلی برج های مسکونی با رویکرد انعطاف پذیری فضایی و ارتقای کیفیت زندگی

طراحی داخلی برج های مسکونی با رویکرد انعطاف پذیری فضایی و ارتقای کیفیت زندگی

آرتور امید آذری1

1) دانش آموخته دکتری تخصصی، معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، ایران.

کد IOI مقاله : ABDB-ACZKZC
محل انتشار : کنفرانس بین‌المللی معماری داخلی:تعامل انسان، فضا و محصول(iafdconf.ir)
چکیده :
    انعطاف‌پذیری یکی از مفاهیم بنیادین در طراحی معماری، به‌ویژه در حوزه مسکن، به شمار می‌رود که در طول تاریخ معماری تحت تأثیر دیدگاه‌ها و تجربیات معماران مختلف، از جمله لوکوربوزیه، میس ون در روهه و والتر گروپیوس، توسعه و تکامل یافته است. در رویکردهای معاصر، انعطاف‌پذیری صرفاً به امکان تغییر کالبدی فضا محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای از قابلیت‌ها را دربرمی‌گیرد که امکان پاسخگویی محیط مسکونی به نیازها، رفتارها و شرایط متغیر کاربران را فراهم می‌سازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش انعطاف‌پذیری فضایی در طراحی داخلی برج‌های مسکونی و بررسی تأثیر آن بر ارتقای کیفیت زندگی ساکنان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی است که با بررسی منابع علمی، کتب، مقالات و پژوهش‌های مرتبط با مفاهیم انعطاف‌پذیری فضایی، طراحی داخلی مسکن و کیفیت زندگی، به شناسایی اصول و مؤلفه‌های مؤثر در این زمینه پرداخته است. یافته‌های حاصل از مطالعات نشان می‌دهد که بهره‌گیری از سازمان‌دهی فضایی قابل تغییر، فضاهای چندعملکردی، مبلمان و عناصر داخلی قابل جابه‌جایی، قابلیت تفکیک و ادغام فضاها، توجه به نور طبیعی، تهویه، حریم خصوصی و امکان شخصی‌سازی محیط می‌تواند ضمن افزایش کارایی و سازگاری فضاهای مسکونی، زمینه ارتقای آسایش روانی و جسمی، رضایتمندی و تعاملات اجتماعی ساکنان را فراهم آورد. بر این اساس، انعطاف‌پذیری فضایی را می‌توان یکی از راهبردهای مهم در طراحی داخلی برج‌های مسکونی معاصر دانست که با ایجاد محیط‌هایی پویا، پاسخ‌گو و سازگار، می‌تواند در جهت بهبود کیفیت زندگی ساکنان مورد استفاده قرار گیرد.

کلمات کلیدی : طراحی داخلی برج‌های مسکونی انعطاف‌پذیری فضایی کیفیت زندگی تطبیق پذیری