نقد پارادایم حکمرانی آب شهری و گذار به الگوی تنظیمگری مبتنی بر سطح خدمت (LOS)
نقد پارادایم حکمرانی آب شهری و گذار به الگوی تنظیمگری مبتنی بر سطح خدمت (LOS)
توحید ملک آبادی1
1) دانشجوی دکترای حسابداری
کد IOI مقاله
:
ABDE-ABGGFB
محل انتشار :
ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com)
چکیده :
سیاستگذاری آب شهری در بسیاری از کشورها هنوز تا حد زیادی بر منطق «حجم» استوار است: افزایش ظرفیت عرضه، کنترل مصرف، و سنجش عملکرد از طریق شاخصهای حجمی. این مقاله با اتخاذ یک رویکرد تحلیلی_نظری استدلال میکند که چنین جهتگیریای گرفتار «توهم حجم» است؛ یعنی حجم بهعنوان شاخص جانشین، جایگزین هدف واقعی خدمات عمومی یعنی سطح خدمت (کیفیت، تداوم، فشار/دسترسی) و قابلیت اطمینان آن میشود و به شکاف پاسخگویی، نابرابری خدماتی و تصمیمهای سرمایهگذاری کماثر دامن میزند. پژوهش حاضر با تکیه بر روش سنتز انتقادی_تلفیقی ادبیات(Torraco, 2005;Snyder2019) و با بهرهگیری از مبانی حکمرانی و پاسخگویی در خدمات عمومی (World Bank, 2004) و اصول حکمرانی آب (OECD, 2015)، یک چارچوب مفهومی برای گذار از سیاستگذاری مصرفمحور به تنظیمگری مبتنی بر سطح خدمت ارائه میکند. چارچوب پیشنهادی چهار لایه را بهصورت علی_منطقی به هم پیوند میدهد: (1) ورودیهای حکمرانی (نهادها، قواعد، منابع، داده و مشوقها)، (2) قابلیتهای عملیاتی شرکتهای آبفا، (3) شاخصهای سطح خدمت و قابلیت اطمینان، و (4) نتایج عمومی شامل عدالت خدماتی، سلامت عمومی، اعتماد و تابآوری شهری. در پایان، مجموعهای از گزارههای سیاستی قابل آزمون و نیز ابزارهای اجرایی از جمله کارت امتیاز تنظیمگری مبتنی بر سطح خدمت، قراردادهای عملکردی، و الزامات شفافیت داده برای عملیاتیسازی این گذار پیشنهاد میشود.
کلمات کلیدی : حکمرانی آب شهری تنظیمگری سطح خدمت قابلیت اطمینان پاسخگویی عدالت خدماتی