محدودسازی اینترنت در شرایط اضطراری در پرتو قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

محدودسازی اینترنت در شرایط اضطراری در پرتو قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

علیرضا عقیلی بهنام1

1) دانش‌آموخته کارشناسی ارشد معارف اسلامی و حقوق عمومی، گروه حقوق عمومی و بین‌الملل، دانشگاه امام صادق علیه‌السلام، ایران، تهران.

کد IOI مقاله : ABDE-ABHCHB
محل انتشار : ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com)
چکیده :
    گسترش نقش اینترنت در ابعاد گوناگون زندگی شهروندان، مسئله محدودسازی آن را از یک اقدام صرفاً فنی یا اجرایی فراتر برده و به یک مسئله در حقوق عمومی و حقوق اساسی تبدیل کرده است. در شرایط اضطراری، گاهی ممکن است با استناد به چالش‌های امنیت ملی، نظم عمومی یا مدیریت بحران، محدودسازی، اختلال، مسدودسازی یا کنترل دسترسی به اینترنت اجرا شود. با این حال، اعمال چنین اختیاراتی در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران نمی‌تواند خلاف قانون اساسی و آزادی‌های مشروع شهروندان تحلیل شود. پژوهش حاضر با هدف تبیین حدود و قیود اعمال اختیارات دولتی در محدودسازی اینترنت در شرایط اضطراری انجام شده است. این پژوهش از روش، کیفی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که محدودسازی اینترنت تنها در صورتی با منطق قانون اساسی سازگار است که مستند به قانون، ضروری، متناسب، موقت، نظارت‌پذیر و همراه با رعایت حقوق ملت باشد. نتیجه پژوهش بیانگر آن است که فقدان قانون جامع درباره شرایط اضطراری دیجیتال، یکی از خلأهای مهم نظام حقوقی ایران است و تدوین چارچوبی قانونی برای تبیین اختیارات دولتی در این حوزه ضرورت دارد.

کلمات کلیدی : محدودسازی اینترنت شرایط اضطراری قانون اساسی حقوق عمومی اصل تناسب حکمرانی فضای مجازی