مدل حکمرانی نوین؛ «نظم دسترسی باز و فدرالیسم نظارتی» (نمونه موردی ایران)

مدل حکمرانی نوین؛ «نظم دسترسی باز و فدرالیسم نظارتی» (نمونه موردی ایران)

سیدمرتضی سیدی فشتمی1

1) کارشناسی ارشد مدیریت دولتی - گرایش سیستم های اطلاعاتی مدیریت - شرکت مهراندیشان پیام سازان MAPSS

کد IOI مقاله : ABDE-ABKDKE
محل انتشار : ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com)
چکیده :
    مقاله حاضر به تدوین و تبیین مدلی نوین برای بازآرایی ساختار سیاسی-اداری در جوامع پیچیده و چندقومیتی، با تأکید بر کاربست آن در نظام حکمرانی ایران، می‌پردازد. مسئله ی محوری این پژوهش، حل تضاد دیرپای میان «نیاز به وحدت ملی و نظم مرکزی» از یک سو و «ضرورت حفظ تنوع فرهنگی و خودمختاری محلی» از سوی دیگر است. مدل پیشنهادی که از آن تحت عنوان «فدرالیسم نظارتی با نظم دسترسی باز» یاد می‌شود، ترکیبی بدیع از «لویاتان نظارتی» و «فدرالیسم توزیع‌شده» به شمار می‌رود که از طریق سیستم «کدینگ بحران» و تفکیک دقیق صلاحیت‌ها، از استبداد مرکزی و هرج‌ومرج محلی توأمان پیشگیری می‌کند. این پژوهش با بهره‌گیری از چارچوب نظری نهادگرایی جدید، نظم خودجوش هایکی، نظریه ی نهادهای فراگیر عجم‌اوغلو و مفهوم قرارداد اجتماعی هابز، به روش تحلیل سیستمی و اسنادی، سازوکارهای عملیاتی‌سازی این مدل را ترسیم می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که گذار از «حکمرانی کنترل‌گر» به «حکمرانی تنظیم‌گر» از طریق ایجاد سیستم‌های بازخوردی و تفکیک مرزهای مداخله، می‌تواند ضمن حفظ انسجام ملی، بستر شکوفایی تنوع‌های محلی را فراهم آورد. موفقیت این مدل در گرو شفافیت قواعد کدینگ بحران‌ها، استقلال نهادهای نظارتی و مهار قدرت لویاتان از طریق سازوکارهای نهادی مهار و توازن است.

کلمات کلیدی : حکمرانی نوین فدرالیسم تنظیمی نظم دسترسی باز کدگذاری بحران نهادگرایی اصل همیاری ساختار سیاسی اداری ایران