بررسی تطبیقی مفهوم بخشش آگاهانه در مثنوی معنوی با تاکید بر رویکرد معنوی روانشناسی کاترین پاندر

بررسی تطبیقی مفهوم بخشش آگاهانه در مثنوی معنوی با تاکید بر رویکرد معنوی روانشناسی کاترین پاندر

فاطمه زینالی1

1) دکترای تخصصی زبان و ادبیات فارسی

کد IOI مقاله : ABDE-ABKFHF
محل انتشار : ششمین کنفرانس بین المللی تحقیقات پیشرفته در مدیریت و علوم انسانی مونیخ، آلمان(huconf.com)
چکیده :
    چکیده در ساحت عرفان مولوی، گذشت نه یک واکنش اخلاقی، که جلوه‌ای از ادراک شهودی و پالایش باطنی است. این مقاله با هدف بررسی تطبیقی «بخشش آگاهانه» در مثنوی معنوی و آموزه‌های روان‌شناسی معنوی کاترین پاندر، به تحلیل حکایت معروف امام علی (ع) در دفتر اول مثنوی می‌پردازد؛ جایی که او در لحظهء قدرت، به‌سبب درک درونی از نفوذ خشم در نیت، از اجرای ضربت بازمی‌ماند. بخشش آگاهانه در این زمینه، به کنشی اطلاق می‌شود که برخاسته از تأمل در نیت، تهی از انگیزه‌های نفسانی، و برآمده از شهود و خلوص باطن است؛ گذشتی که نه از سر ضعف بلکه از توان روحی و وقوف بر حقیقت سرچشمه می‌گیرد. پاندر نیز در کتاب «قانون شفا» بر آن است که تا زمانی که انسان خشم یا رنجی را در خود نگاه دارد، جریان فیض الهی به حالت انسداد درمی‌آید و سلامت روان حاصل نمی‌شود. این پژوهش، با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد تطبیقی، نشان می‌دهد که گذشتِ آگاهانه، تنها زمانی معنا می‌یابد که کنش، در پرتو بینشی درونی، از واکنشی لحظه‌ای به تصمیمی معنوی دگرگون شود. تحلیل حاضر، هم‌سویی عرفان مولوی و روان‌شناسی معنوی را در تبیین بخشش، به‌مثابه فرآیندی تعالی‌بخش و شفابخش، برجسته می‌سازد.

کلمات کلیدی : ‌ها بخشش آگاهانه مثنوی معنوی امام علی (ع) شهود درونی پالایش نیت کاترین پاندر