معمارانگیِ ذرات: نقش نانوتکنولوژی در آفرینش پوسته‌های هوشمند و خودتنظیم در معماری معاصر

معمارانگیِ ذرات: نقش نانوتکنولوژی در آفرینش پوسته‌های هوشمند و خودتنظیم در معماری معاصر

امیر علی نواده شهلا1

1) کارشناس ارشد معماری و نشان درجه 3 عکاسی

کد IOI مقاله : ABEB-ABGCZZ
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
    چکیده پوسته ساختمان در معماری معاصر از یک مرز کالبدی، صلب و ایستای حفاظتی، به یک سیستم بیومیمتیک تعاملی، پویا و هوشمند تغییر ماهیت داده است؛ سیستمی که به عنوان یک واسط زنده میان درون و بیرون بنا، به طور مداوم به تبادل انرژی، جرم و اطلاعات می‌پردازد. فناوری نانو با دگرگون کردن ساختار درونی مواد در مقیاس اتمی (1 تا 100نانومتر)، افق‌های بی‌سابقه‌ای را جهت تحقق این پوسته‌های پاسخگو فراهم آورده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش نانوتکنولوژی در ارتقای کیفیت فضایی، کاهش اتلاف انرژی و آفرینش فرم‌های نوین معمارانه با روش توصیفی-تحلیلی تدوین شده است. در این راستا، با تحلیل عمیق پنج پروژه شاخص جهانی (کلیسای جوبیلی رم، مکعب آب پکن، برج‌های البحر ابوظبی، پاویون ایتالیا در میلان و پروژه مفهومی خانه نانو سیدنی) کارکرد نانومواد در عمل ارزیابی شد. نتایج تحلیل‌ها با استناد به مبانی نظری پیشرفته نشان می‌دهد که ادغام نانومواد در کالبد نماها شامل نانوپوشش‌های تغییر فاز دهنده (NPCM) جهت ذخیره‌سازی حرارت، آئروژل‌های فوق‌سبک با رسانایی حرارتی بسیار پایین (k≈0.015   W/mK)، بتن‌های کامپوزیتی خودترمیم‌شونده و شیشه‌های الکتروکرومیک و فوتوولتائیک شفاف، نه تنها راندمان حرارتی و نوری ساختمان را به صورت خودتنظیم ارتقا می‌دهد، بلکه با آزادسازی طراحان از محدودیت‌های سازه‌ای مصالح سنتی، منجر به تولد یک زبان زیباشناختی نوین تحت عنوان «تکتونیک ذرات» می‌گردد.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی نانوتکنولوژی پوسته‌های هوشمند معماری پاسخگو نانوپوشش‌های تغییر فاز دهنده (npcm) پایداری زیست‌محیطی