تحلیل مبانی و شاخص‌های طراحی شهری با رویکرد اجتماعی در بستر توسعه پایدار

تحلیل مبانی و شاخص‌های طراحی شهری با رویکرد اجتماعی در بستر توسعه پایدار

بابک آزادگان1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد سلامت و رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی،

کد IOI مقاله : ABEB-ABKZZD
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
    در مواجهه با چالش‌های فزاینده شهرهای معاصر، به‌ویژه در بستر شهرهای ایران، طراحی شهری دیگر صرفاً به سامان‌دهی کالبدی فضا محدود نیست، بلکه به‌مثابه ابزاری راهبردی برای تحقق توسعه پایدار و ارتقای پایداری اجتماعی مطرح می‌شود. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مبانی و شاخص‌های طراحی شهری با رویکرد اجتماعی در بستر توسعه پایدار، از روش مرور نظام‌مند و تحلیل محتوای کیفی بهره گرفته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری اجتماعی، محور پیونددهنده میان ابعاد کالبدی، زیست‌محیطی و فناورانه طراحی شهری است و زمانی محقق می‌شود که فضاهای شهری بر پایه مقیاس انسانی، اختلاط کاربری، پیاده‌مداری، امنیت ادراکی، عدالت فضایی و مشارکت شهروندی شکل گیرند. همچنین نتایج پژوهش حاکی از آن است که طراحی شهری پایدار، بدون توجه هم‌زمان به عدالت اجتماعی، آسایش محیطی، هویت مکانی و بهره‌گیری هوشمندانه از فناوری‌های نوین، نمی‌تواند به ارتقای واقعی کیفیت زندگی منجر شود. در این راستا، گذار از رویکردهای تک‌بعدی به سوی یک «نظام مدیریت یکپارچه» که در آن حکمرانی شهری، عدالت‌محوری و تاب‌آوری اکولوژیک در هم تنیده‌اند، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. بر این اساس، طراحی خیابان‌های کامل، بازآفرینی بافت‌های فرسوده با رویکرد محله‌محور، توزیع عادلانه فضاهای سبز و به‌کارگیری فناوری در راستای تسهیل مشارکت عمومی، از مهم‌ترین مؤلفه‌های تحقق شهر پایدار اجتماعی به‌شمار می‌آیند. در مجموع، پژوهش حاضر تأکید می‌کند که کالبد شهری زمانی واجد ارزش توسعه‌ای است که در خدمت انسان، تعامل اجتماعی و پایداری بلندمدت قرار گیرد و به مثابه بستری برای تحقق آرمان‌های عدالت‌طلبانه در زیست‌بوم شهری ایفای نقش کند

کلمات کلیدی : طراحی شهری توسعه پایدار پایداری اجتماعی شاخص‌های طراحی شهری