بررسی اصول و مؤلفههای معماری هنر نو در طراحی شهرکهای مسکونی معاصر
بررسی اصول و مؤلفههای معماری هنر نو در طراحی شهرکهای مسکونی معاصر
محمد دهقانی1 مهشید جمیع2
1) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان،
2) دانشجوی کارشناسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زاهدان، ایران
کد IOI مقاله
:
ABEB-ACAFKG
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
معماری هنر نو بهعنوان یکی از جریانهای اثرگذار معماری اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، با تأکید بر پیوند میان معماری، طبیعت، هنر و فناوری، رویکردی متفاوت نسبت به سازماندهی فضا و شکلدهی به عناصر معماری ارائه کرد. اصولی همچون بهرهگیری از فرمهای ارگانیک، خطوط سیال و منحنی، ترکیب نامتقارن، یکپارچگی میان ساختار و تزئینات، توجه به کیفیت فضایی و استفاده هماهنگ از مصالح و عناصر طبیعی، از مهمترین ویژگیهای این جریان به شمار میروند. با توجه به تحولات نیازهای سکونتی و ضرورت ارتقای کیفیت محیطهای مسکونی معاصر، بازخوانی این اصول و بررسی امکان انطباق آنها با الگوهای جدید طراحی شهرکهای مسکونی اهمیت مییابد. پژوهش حاضر با رویکرد مروری و با بررسی و تحلیل منابع و مطالعات مرتبط، به تبیین اصول و مؤلفههای معماری نو و بررسی قابلیت انعکاس آنها در طراحی شهرکهای مسکونی معاصر میپردازد. در این راستا، مؤلفههای فرمی، فضایی، عملکردی، زیباشناختی و ارتباط با طبیعت مورد توجه قرار گرفته و نحوه ارتباط آنها با سازماندهی فضاهای جمعی و خصوصی، کیفیت بصری و تجربه سکونت بررسی میشود. یافتههای حاصل از مرور منابع نشان میدهد که اصول معماری نو، فراتر از کاربرد صرف عناصر تزئینی، میتوانند بهعنوان مجموعهای از راهبردهای طراحی برای ایجاد پیوستگی میان فرم، فضا، طبیعت و جزئیات معماری مورد بازخوانی قرار گیرند. بر این اساس، استفاده معاصر از این اصول مستلزم تطبیق آنها با نیازهای عملکردی، اجتماعی، اقلیمی و فناوریهای ساخت امروز است و میتواند زمینهای برای شکلگیری محیطهای مسکونی با هویت فضایی و کیفیت ادراکی مطلوبتر فراهم آورد.
کلمات کلیدی : معماری نو شهرکهای مسکونی معماری مسکونی معاصر فرمهای ارگانیک کیفیت فضایی