کاربرد مبانی نظری طبیعتگرایی در ارتقای کیفیت طراحی اقامتگاههای طبیعتمحور
کاربرد مبانی نظری طبیعتگرایی در ارتقای کیفیت طراحی اقامتگاههای طبیعتمحور
فاطمه نوروزی1 احمدرضا کشت کار قلاتی2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری موسسه آموزش عالی رسام، کرج، ایران
2) استادیار معماری دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
ABEB-ACAGAD
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی پیشرفت های اخیر در مهندسی، نوآوری و تکنولوژی - بلژیک(eitconf.com)
چکیده :
تحولات معاصر در صنعت گردشگری نشان میدهد که مجموعههای اقامتی و تفریحی دیگر صرفاً فضاهایی برای اسکان و سرگرمی نیستند، بلکه به محیطهایی برای تجربه زیست پایدار، تعامل با طبیعت و ارتقای کیفیت زندگی تبدیل شدهاند. در این میان، معماری طبیعتگرا به عنوان یکی از رویکردهای نوین طراحی، تلاش میکند پیوند میان انسان، طبیعت و محیط ساختهشده را بازآفرینی کند. این رویکرد با بهرهگیری از منطق، ساختار و سازوکارهای موجود در طبیعت، به ایجاد فضاهایی میپردازد که ضمن تأمین نیازهای عملکردی و رفاهی، موجب کاهش مصرف انرژی، افزایش سازگاری اقلیمی و ارتقای کیفیت تجربه کاربران میشوند. طبیعتگرایی در معماری، طبیعت را نه صرفاً به عنوان منبعی برای زیباییشناسی، بلکه به عنوان الگوی سازماندهی فضایی، عملکردی و سازهای در نظر میگیرد. در این چارچوب، مفاهیمی همچون بیومیمیکری، بیونیک، معماری ارگانیک و طراحی بیوفیلیک جایگاه ویژهای مییابند. بررسی مبانی نظری این رویکرد نشان میدهد که ادغام معماری با بستر طبیعی، احترام به ویژگیهای زمین و منظر، کاهش گسست میان فضای مصنوع و طبیعی و تقویت ارتباط زیستی انسان با طبیعت، از مهمترین اهداف معماری طبیعتگرا محسوب میشوند. همچنین نتایج مطالعات نشان میدهد که حضور عناصر طبیعی نظیر نور، آب، گیاهان و چشماندازهای طبیعی در فضاهای اقامتی و تفریحی موجب ارتقای سلامت روان، کاهش استرس، افزایش رضایت گردشگران و تقویت حس تعلق به مکان میشود. در نهایت، معماری طبیعتگرا چشماندازی نوین برای توسعه گردشگری پایدار ارائه میکند که در آن زیبایی، کارایی، هویت فرهنگی و پایداری محیطی در قالب یک نظام یکپارچه با یکدیگر تلفیق میشوند.
کلمات کلیدی : معماری طبیعتگرا بیوفیلیک مجموعه اقامتی تفریحی گردشگری پایدار اکوتوریسم طراحی محیطی