شهرهای طبیعت گرا: چگونه فضاهای سبز شهری به بهبود رفاه و ارتباطات اجتماعی کمک میکنند
شهرهای طبیعت گرا: چگونه فضاهای سبز شهری به بهبود رفاه و ارتباطات اجتماعی کمک میکنند
احمد آزادی سمرغاوه1 علی خبیری2 حدیث جوکار3 محسن بوستانی4 افسانه شهیدی5
1) کارشناس سازمان پارکها و فضای سبز مشهد
2) کارشناس سازمان پارکها و فضای سبز مشهد
3) کارشناس سازمان پارکها و فضای سبز مشهد
4) کارشناس فضای سبز منطقه 10 شهرداری مشهد
5) رئیس اداره عمران و توسعه سازمان پارکها و فضای سبز مشهد
کد IOI مقاله
:
ABFF-ABDDDD
محل انتشار :
نهمین کنگره بین المللی توسعه کشاورزی، منابع طبیعی، محیط زیست و گردشگری ایران(9icsda.ir)
چکیده :
شهرنشینی اگرچه منافع اجتماعی اقتصادی قابل توجهی به همراه داشته، اما چالشهایی مانند مشکلات سلامت روان، تخریب محیط زیست و گسست اجتماعی را نیز ایجاد کرده است. در پاسخ به این چالشها، مفهوم شهرهای طبیعت گرا مطرح شده است که ادغام طبیعت در طراحی شهری را برای ارتقای رفاه، تابآوری اکولوژیکی و ارتباطات اجتماعی ترویج میدهد. این مقاله با بررسی مبانی نظری شهرسازی طبیعت گرا و با استناد به فرضیه طبیعت گرایی، نظریه بازیابی توجه و نظریه کاهش استرس، به توضیح مزایای روانشناختی و فیزیولوژیکی طبیعت در شهرها میپردازد. همچنین، نقش فضاهای سبز شهری در بهبود سلامت جسمی و روانی، تقویت انسجام اجتماعی و دسترسی عادلانه به محیطهای طبیعی را بررسی میکند. با مطالعه موردی شهرهای موفق طبیعت گرا مانند سنگاپور، کپنهاگ، ملبورن و مدلین، این مقاله راهبردهای نوآورانهای از جمله کریدورهای سبز، باغهای عمودی و جنگلهای شهری را معرفی میکند که پتانسیل تحولآفرین طراحی طبیعت گرا را نشان میدهند. با این حال، چالشهایی مانند نابرابری در دسترسی به فضاهای سبز، موانع اقتصادی و پیامدهای ناخواستهای مانند توسعه سبز انحصاری باید از طریق برنامهریزی فراگیر و چارچوبهای سیاستی مورد توجه قرار گیرند. مقاله در پایان بر نیاز به تحقیقات بیشتر، روشهای استاندارد اجرا و توسعه شهری عادلانه برای تحقق کامل مزایای شهرهای طبیعت گرا تأکید میکند. با اولویتدادن به طبیعت در مناظر شهری، شهرها میتوانند جوامعی سالمتر، پایدارتر و از نظر اجتماعی متصل ایجاد کنند که با اهداف توسعه پایدار جهانی همسو بوده و کیفیت زندگی همه ساکنان را بهبود میبخشد.
کلمات کلیدی : شهرهای طبیعت گرا فضاهای سبز شهری سلامت روان ارتباطات اجتماعی برنامهریزی شهری پایدار