کارکرد شهر در ارتقای حقوق شهروندی با تأکید بر یادگیری شهری

کارکرد شهر در ارتقای حقوق شهروندی با تأکید بر یادگیری شهری

علی ایزدیار1 منوچهر توسلی نائینی2 راضیه عبدالصمدی3

1) دانش آموخته کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان، ایران -
2) دانشیار گروه حقوق، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3) استادیار گروه حقوق، دانشگاه شهید اشرفی، اصفهان، ایران

کد IOI مقاله : ABFG-ACAFDG
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    شناسایی حقوق در متون قانونی، به‌تنهایی، امکان استفاده از آن‌ها را برای شهروندان فراهم نمی‌کند. فهم قواعد، شناخت مرجع مسئول، دسترسی به مسیر اقدام و امکان پیگیری تصمیمات، از واسطه‌های مهم میان شناسایی حق و اعمال آن هستند. هدف پژوهش حاضر، تبیین جایگاه یادگیری شهروندی در این فاصله و صورت‌بندی نسبت آن با عملکرد نهادهای عمومی محلی است. پژوهش با روش توصیفی‌ـ‌تحلیلی و رویکرد تفسیری‌ـ‌هنجاری انجام شده و بر تحلیل مفهومی ادبیات حقوق عمومی، یادگیری شهروندی و مشارکت استوار است. در این چارچوب، یادگیری شهروندی از یادگیری نهادی و سیاست شهر یادگیرنده تفکیک و نسبت آن با اطلاع‌رسانی، مشارکت و سازوکارهای غیرقهری بررسی شده است. حاصل تحلیل آن است که کارکردهای فضایی، مشارکتی و فرهنگی شهر، در صورت همراهی با رویه‌های روشن و نهادهای پاسخگو، می‌توانند بستری برای شناخت و مطالبه حقوق فراهم کنند. بحث مقاله بر سه مسئله شامل 1: فاصله قانون و اجرا، 2: ضعف ظرفیت نهادی و 3: ناپیوستگی آموزش حقوق شهروندی، متمرکز است. استدلال پژوهش آن است که ارزش حقوقی یادگیری شهروندی صرفاً در انتقال اطلاعات نیست، بلکه در پیوند آن با دسترس‌پذیری، پاسخگویی و قابلیت اعتراض معنا می‌یابد. در مقابل، آموزشِ منفک از اصلاح رویه‌های مبهم یا تبعیض‌آمیز، برای رفع موانع اعمال حق کافی نیست. بنابراین تقویت امکان اعمال حقوق در شهر، مستلزم توجه هم‌زمان به ظرفیت کنش شهروند و کیفیت ترتیبات نهادی است؛ یادگیری می‌تواند مکمل تضمین‌های حقوقی باشد، اما جانشین آن‌ها نیست.

کلمات کلیدی : یادگیری شهروندی حقوق شهروندی نهادهای عمومی محلی شهرداری‌ها