مروری بر پژوهش های انجام شده در خصوص کاربرد الیاف در بهبود عملکرد بتن با تاکید بر بتن های خود ترمیم

مروری بر پژوهش های انجام شده در خصوص کاربرد الیاف در بهبود عملکرد بتن با تاکید بر بتن های خود ترمیم

علی طاهرخانچی تبریزی1 حسن دیواندری2

1) گروه مهندسی عمران واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی تهران ایران
2) گروه مهندسی عمران واحد تهران مرکزی دانشگاه آزاد اسلامی تهران ایران

کد IOI مقاله : ABFG-ACAGCH
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    ترک‌خوردگی به‌دلیل ضعف ذاتی بتن در برابر کشش اجتناب‌ناپذیر است و مسیر نفوذ آب و عوامل مهاجم به داخل بتن و به سمت آرماتور توسط ترک‌ها باز می‌شوند. با بستن خودکار ترک‌های ریز در بتن خودترمیم، عمر مفید سازه افزایش و هزینه نگهداری کاهش می‌یابد، اما اثربخشی آن به عرض ترک و شرایط محیطی وابسته است. الیاف از یک سو با پل‌زدن بین لبه‌های ترک و ایجاد ترک‌های متعدد و ریز، عرض ترک توسط الیاف کنترل می‌شود و از سوی دیگر می‌توانند به‌عنوان بستر جوانه‌زنی محصولات ترمیم، حامل ماده ترمیم‌کننده یا حامل باکتری و عامل فعال بستن ترک عمل کنند. در این مقاله مروری، پژوهش‌های انجام شده درباره کاربرد الیاف در بتن با تأکید بر بتن خودترمیم بررسی و بر اساس نقش الیاف در فرایند ترمیم طبقه‌بندی شده است: الیاف و ترمیم خودزا در کامپوزیت‌های سیمانی کرنش‌سخت‌شونده و بتن فوق‌توانمند، الیاف همراه با افزودنی‌های محرک ترمیم، الیاف هیبریدی، الیاف توخالی و کپسولی، الیاف آلیاژ حافظه‌دار، الیاف در بتن باکتریایی و الیاف طبیعی و بازیافتی. سپس روش‌های ارزیابی کارایی ترمیم مرور شده است. در بررسی منابع نشان داده شده است ترمیم خودزا عمدتاً برای ترک‌های باریک‌تر از حدود 0.3 میلی‌متر مؤثر است و اثربخشی آن با نگه‌داشتن عرض ترک در این محدوده افزایش می‌یابد، در حالی که روش‌های خودکار برای ترک‌های عریض‌تر به کار می‌روند. کمبود داده درباره دوام بلندمدت، ترمیم تکراری، رفتار اعضای سازه‌ای و استانداردسازی آزمون‌ها از مهم‌ترین خلأهای پژوهشی است.

کلمات کلیدی : الیاف بتن خودترمیم ترمیم خودزا ترک‌خوردگی دوام