رابطه معماری سنتی ایران با معماری و توسعه پایدار

رابطه معماری سنتی ایران با معماری و توسعه پایدار

یگانه بنده ئی1

1) دانشجوی کارشناسی مهندسی معماری، گروه معماری، دانشگاه سیستان و بلوچستان، ایران

کد IOI مقاله : ABFG-ACAGZF
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    معماری سنتی ایران حاصل انطباق تدریجی شیوه های سکونت و ساخت و ساز با اقلیم، منابع طبیعی، الگو های فرهنگی و سازمان اجتماعی هر منطقه است. در شرایطی که بخش ساختمان با مصرف انرژی انتشار کربن، فشار بر منابع آب و گسست هویتی مواجه است، بازخوانی این تجربه می تواند مبنایی برای بازاندیشی در معماری پایدار معاصر باشد. خدف پژوهش حاضر تبیین رابطه میان أصول معماری سنتی ایران و ابعاد محیطی, اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی توسعه پایدار و استخراج راهبرد هایی برای انتقال سنجیده این أصول به طراحی امروز است. روش تحقیق کیفی و از نوع توصیفی- تحلیلی است. داده ها از طریق مطالعه اسنادی و مرور هدفمند منابع علمی و اسناد میراثی گردآوری شده و با روش تحلیل محتوای کیفی در سه نمونه اقلیمی شامل یزد، سیستان و بوشهر مقایسه شده اند. بافته ها نشان می دهد که حیاط مرکزی، بادگیر، دیوار و مصالح بومی، زیرزمین، سایه اندازی، گذر های نیمه پوشیده و سامانه قنات پاسخ هایی منفرد و تزئینی نیستند، بلکه اجزای یک نظام یکپارچه مدیریت انرژی، آب، آسایش و روابط اجتماعی اند. با این حال، پایداری این الگو ها وابسته به زمینه اقلیمی، فناوری، شیوه بهره برداری و مشارکت جامعه است و تقلید صوری از عناصر تاریخی الزاماً به عملکرد پایدار منجر نمی شود. نتیجه پژوهش چارچوبی زمینه گرا برای ترجمه اصول سنتی به معیار های طراحی معاصر پیشنهاد می کند.

کلمات کلیدی : معماری سنتی ایران معماری پایدار اقلیم گرایی دانش بومی توسعه پایدار