تحلیل نقش معماری پایدار در ارتقای کیفیت زیست و پایداری اجتماعی در توسعه شهری مدرن

تحلیل نقش معماری پایدار در ارتقای کیفیت زیست و پایداری اجتماعی در توسعه شهری مدرن

فرج کرمی1 امیررضا کرمی2

1) کارمند شهرداری تبریز
2) دانشجوی رشته حقوق دانشگاه آزاد اسلامی واحد اسکو

کد IOI مقاله : ABFG-ACAHAC
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    با شتاب گرفتن روند شهرنشینی در قرن بیست و یکم، مفهوم توسعه شهری از تمرکز بر گسترش فیزیکی به سمت مدیریت پایدار منابع و ارتقای رفاه اجتماعی تغییر یافته است. با این حال، شکاف میان “پایداری تکنولوژیک” (کاهش مصرف انرژی) و “پایداری اجتماعی” (ارتقای کیفیت زندگی) یکی از چالش‌های اصلی در برنامه‌ریزی شهری معاصر است. پژوهش حاضر با هدف واکاوی نقش معماری پایدار در بهبود کیفیت زیست (Quality of Life )و تقویت پیوندهای اجتماعی در بافت‌های شهری انجام شده است. در این راستا، با بهره‌گیری از روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و از طریق مرور نظام‌مند ادبیات پژوهشی و تحلیل الگوهای طراحی در شهرهای پیشرو، این مطالعه به بررسی چگونگی اثرگذاری عناصر معماری سبز بر رفتار و سلامت شهروندان می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که معماری پایدار فراتر از مدیریت مصرف انرژی، از طریق ایجاد فضاهای عمومی پیاده‌محور، بهره‌گیری از سیستم‌های بیوفیلیک (Biophilic Design) و کاهش اثرات جزیره حرارتی، نقش مستقیمی در کاهش استرس‌های محیطی و افزایش تعاملات بین‌فردی در جامعه ایفا می‌کند. نتایج تحقیق حاکی از آن است که پایداری اجتماعی، پیوند میان کالبد معماری و سلامت روان شهروندان است که در صورت نادیده گرفتن آن، پروژه‌های سبز با شکست در پذیرش اجتماعی مواجه خواهند شد. در نهایت، این مقاله پیشنهاد می‌کند که سیاست‌گذاران شهری باید “معیارهای عدالت اجتماعی و تعاملات کالبدی” را به عنوان شاخص‌های اصلی در استانداردهای معماری پایدار تدوین کنند.

کلمات کلیدی : معماری پایدار توسعه شهری کیفیت زیست (qol) پایداری اجتماعی طراحی انسان‌محور فضای عمومی