نقش انرژیهای نو در معماری ساختمانهای پایدار با رویکرد کاهش مصرف انرژی

کوکب دهقان شیروانه ده¹

1) دانشجوی دکتری معماری دانشگاه آزاد اهر

کد IOI مقاله : ABFG-ACZGAF
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان و پیامدهای زیست‌محیطی ناشی از مصرف سوخت‌های فسیلی، ضرورت بازنگری در شیوه طراحی و بهره‌برداری از ساختمان‌ها را افزایش داده است. معماری معاصر می‌تواند با ترکیب راهبردهای طراحی غیرفعال و سامانه‌های تولید انرژی تجدیدپذیر، ضمن کاهش نیاز اولیه ساختمان به انرژی، بخشی از انرژی مورد نیاز را در محل تولید کند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش انرژی‌های نو در معماری و تبیین راهکارهای مؤثر برای کاهش مصرف انرژی ساختمان است. روش پژوهش، توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسنادی و تحلیل پژوهش‌های علمی مرتبط با معماری اقلیمی، طراحی غیرفعال، انرژی خورشیدی، سامانه‌های فتوولتائیک، انرژی خورشیدی حرارتی، انرژی زمین‌گرمایی و سامانه‌های هوشمند مدیریت انرژی است. یافته‌های مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که از مراحل اولیه طراحی معماری با جهت‌گیری مناسب ساختمان، کنترل تابش خورشیدی، پوسته با عملکرد حرارتی مناسب، نورگیری طبیعی و تهویه طبیعی همراه شود. در این رویکرد، انرژی‌های نو نباید صرفاً به عنوان تجهیزات تولید انرژی به ساختمان افزوده شوند، بلکه باید به عنوان بخشی از منطق طراحی ساختمان و پوسته معماری در نظر گرفته شوند. مطالعات اخیر نیز بر اهمیت تلفیق طراحی غیرفعال، پوسته‌های پربازده و سامانه‌های تجدیدپذیر برای حرکت به سمت ساختمان‌های کم‌مصرف و خالص‌صفر تأکید دارند انرژی های نو یا انرژی های پاک؛ دستاورد دانش نوین بشر، برای فردا است ولی ریشه های آنرا می توان در ساختارتمدنهای کهن، از جمله در ایران یافت که با قدرت علمی و ژرف اندیشی خود، راه را برای آیندگان هموار نمودند.درحال حاضر معماری پایدار نزدیک ترین تداخل حوزه عملکردی را با اصول مربوط به پایداری، درحوزه زیست محیطی و معماری را به خود اختصاص داده است.

کلمات کلیدی : انرژی های نو معماری پایدار انرژی خوشیدی بهینه سازی مصرف انرژی طراحی غیر فعال