تدوین مدل راهبردی بهینه سازی قرارگاههای رفتاری ، درارتقاء زیست پذیری بافت تاریخی شیراز با استفاده از روش فرآیند تحلیل سلسله مراتبی AHP
تدوین مدل راهبردی بهینه سازی قرارگاههای رفتاری ، درارتقاء زیست پذیری بافت تاریخی شیراز با استفاده از روش فرآیند تحلیل سلسله مراتبی AHP
میثم قائدشرف1 احمد ترکمان2 محمدعلی رحیمی3
1) پژوهشگر دوره ی دکتری، گروه معماری، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی،بوشهر، ایران(نویسنده مسئول)
2) استادیار گروه معماری، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
3) استادیار گروه معماری، واحد بوشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، بوشهر، ایران
کد IOI مقاله
:
ABFG-ACZHBF
محل انتشار :
دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
با توجه به اینکه زیست¬پذیری مفهومی پیچیده و چند بعدی و الگوهای آن از یک منطقه به منطقه دیگر کاملاً متفاوت است، تاکنون یک مدل فراگیر از ابعاد کلی زیست¬پذیری شهرها و ارتباط بین آنها ارائه نشده است. دستیابی به مدل مناسب زیست-پذیری شهرها با توجه به کارکرد و نقش شهرها مستلزم شناسایی و اولویت¬بندی عوامل اهمیت معیارها براساس روش¬های علمی استدر پژوهش حاضر به منظور بررسی عوامل موثر در ارتقای زیست پذیری بافت تاریخی شهر شیراز ابتدا سه محله تاریخی در این بافت انتخاب شده سپس با تدوین پرسشنامه و توزیع آن ها و تکمیل توسط تعدادی از بازدیدکنندگان و ساکنان این سه محل، بر اساس نتایج بدست آمده از پرسشنامه ها و همچنین بخش مبانی نظری معیارها و زیر معیارهای موثر در ارتقا زیست پذیری در بافت تاریخی این شهر استخراج شدند. معیارهای بدست آمده در مرحله بعد توسط روش سلسله مراتبی AHP وزن دهی شده، نتایج نشان دادند مجموعه زندیه از منظر شاخص هاي اجتماعي، اقتصادي، زیست محیطی، فرهنگی و كالبدي نسبت به دو محله اولويت دارد، اما محله سنگ سیاه از ديدگاه زيست محيطي نسبت به شرايط ضعیف تری داشته و محله بالاکفت از لحاظ اجتماعی در اولویت می باشد.
کلمات کلیدی : بهینه سازی قرارگاههای رفتاری زیست پذیری بافت تاریخی شهر شیراز فرآیند تحلیل (ahp)