معماری ديروز، معماری امروز ‏(مطالعه تطبيقی: شهر مصدر و شوشتر‌نو)‏

معماری ديروز، معماری امروز ‏(مطالعه تطبيقی: شهر مصدر و شوشتر‌نو)‏

امير حق شناس1 مصطفی کيانی2

1) دانشجوی کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، دانشگاه هنر، تهران
2) دانشيار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر، تهران، ایران

کد IOI مقاله : ABFG-ACZHDG
محل انتشار : دوازدهمین کنگره سالانه بین المللی عمران، معماری، هنر و توسعه شهری(12icsau.ir)
چکیده :
    معماری ایران، همواره با وجود تغييرات مداوم کالبدی، اجتماعی و فرهنگی، از تداوم اصول و مفاهیم بنیادین برخوردار بوده است. ‏مسئله این پژوهش، بررسی امکان تداوم این مبانی در معماری معاصر و چگونگی پیوند میان میراث معماری گذشته و نیازهای انسان معاصر ‏است. پژوهش حاضر با روش توصیفی ـ تحلیلی و رویکردی کیفی، ابتدا دیدگاه‌های معماران و صاحب‌نظران درباره ویژگی‌ها و اصول معماری ‏ایران را بررسی کرده و مؤلفه‌های دارای قابلیت تداوم را شناسایی می‌کند. سپس، با تمرکز بر نسبت فرم، الگو و مفهوم، چگونگی انتقال و ‏بازتعریف این مؤلفه‌ها بررسی می‌شود. در ادامه، دو نمونه شهر شوشتر نو در ایران و شهر مصدر در کشورهای عربی، به‌عنوان نمونه‌هایی برای ‏نشان دادن امکان تداوم گذشته در معماری امروز تحلیل می‌شوند؛ انتخاب این دو نمونه با هدف قیاس میان آن‌ها نیست، بلکه برای نمایش ‏دو تجربه متفاوت از بازخوانی میراث معماری در شرایط معاصر است. یافته‌ها نشان می‌دهد که تداوم معماری گذشته الزاماً به معنای تکرار ‏فرم‌ها و عناصر تاریخی نیست، بلکه می‌تواند از طریق شناخت اصول، الگوها، مفاهیم و کیفیت‌های فضایی گذشته و بازتعریف آن‌ها متناسب با ‏نیازهای امروز تحقق یابد. بنابراین، تداوم معماری ایرانی را می‌توان فرایندی برای پیوند ديروز با معماری امروز دانست، نه بازگشت به ديروز یا ‏تقلید از آن‎.‎

کلمات کلیدی : تداوم معماری سنت تجدد شوشتر نو مصدر