مروری سریع بر تاریخچه و اهمیت پدیدارشناسی

مروری سریع بر تاریخچه و اهمیت پدیدارشناسی

نوشین مدنی1 مریم قهرمانی2

1) کارشناس ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاداسلامی واحد اراک
2) دکتری روانشناسی سلامت گروه روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان

کد IOI مقاله : ABFK-ABFHAZ
محل انتشار : سومین همایش بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت، حقوق، علوم انسانی و کارآفرینی(icmlhe.ir)
چکیده :
    پدیدارشناسی به عنوان یکی از تأثیرگذارترین جریان‌های فلسفی قرن بیستم، با تمرکز برآگاهی فرد و بازگشت به خود تجربه‌های زیسته و تعلیق پیش‌فرض‌ها، مسیر جدیدی را در معرفت‌شناسی و فلسفه ذهن گشود و مسیر تفکر معاصر را تغییر داد. این مقاله با هدف بررسی سیر تحول پدیدار شناسی و نگاهی یکپارچه و مختصر به کاربرد آن در پژوهش صورت گرفته است و با مرور ادبیات موجود ابتدا به بازخوانی کوتاهی از ریشه‌های تاریخی و زمینه‌های پیدایش آن می‌پردازد و در ادامه، نقش کلیدی ادموند هوسرل به عنوان بنیان‌گذار این مکتب و مفهوم «بازگشت به خودِ اشیاء» مورد تحلیل قرار می‌گیرد. سپس با عبور از پدیدارشناسی متعالی، چرخش هستی‌شناختی در اندیشه مارتین هایدگر و تمرکز او بر مفهوم «دازاین» بررسی می‌شود. در نهایت، این نوشتار با واکاوی پدیدارشناسی ادراک در آثار موریس مرلوپونتی و پیوند میان پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم در تفکر ژان پل سارتر، بر اهمیت بدن‌مندی و آزادی و با رویکرد پدیدارشناختی-وجودگرایانه به آزادی و آگاهی در این سنت فلسفی تأکید می‌کند. یافته‌های این پژوهش مروری نشان می‌دهد که چگونه پدیدارشناسی از یک روش روش‌شناختی دقیق برای شناخت آگاهی (هوسرل)، به ابزاری برای فهم اگزیستانسیال هستی و جهانِ زیسته (هایدگر، مرلوپونتی و سارتر) تکامل یافته است. در نهایت پدیدارشناسی نه تنها یک روش تحقیق، بلکه شیوه‌ای برای زیستن و درک عمیق‌تر جهانِ زیسته است.

کلمات کلیدی : پدیدارشناسی ادموند هوسرل مارتین هایدگر موریس مرلوپونتی ژان پل سارتر تجربه زیسته