الگوی طراحی مجتمع فرهنگی-آموزشی کودکان با رویکرد طبیعتمحور بهمنظور ارتقاء تابآوری کودکان
الگوی طراحی مجتمع فرهنگی-آموزشی کودکان با رویکرد طبیعتمحور بهمنظور ارتقاء تابآوری کودکان
شقایق اسدی1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی معماری، واحد اصفهان (نجف اباد)، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف اباد ، ایران
کد IOI مقاله
:
ABGG-ABHHKE
محل انتشار :
یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
پژوهش حاضر با هدف تبیین تأثیر طراحی طبیعتمحور بر ارتقای تابآوری کودکان در مجتمع فرهنگی-آموزشی کودکان انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق، ضعف کیفی بسیاری از فضاهای آموزشی در تحریک تخیل و تابآوری کودکان و گسست آنها از طبیعت است. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی–تحلیلی و رویکرد میدانی انجام شده است. جامعه آماری شامل کودکان ۷ تا ۱۲ سال بوده و بهمنظور سنجش متغیرها، از چکلیست ارزیابی شاخصهای طبیعتمحور فضا (مبتنی بر الگوهای Kellert و Terrapin Bright Green) و آزمون خلاقیت تصویری تورنس (TTCT) استفاده شده است. روایی ابزارها با نظر خبرگان و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ تأیید گردید. دادهها با بهرهگیری از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی و تحلیل واریانس یکطرفه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که میان کیفیتهای طبیعتمحور فضا ـ شامل نور طبیعی، حضور گیاهان، دسترسی به فضای سبز، مصالح طبیعی، الگوهای ارگانیک و اصل دید و پناه ـ و میزان تابآوری کودکان رابطه مثبت و معنادار آماری وجود دارد. بر این اساس، طراحی مجتمع فرهنگی-آموزشی کودکان با رویکرد طبیعتمحور میتواند بهعنوان راهبردی مؤثر در تقویت تخیل، تعامل و تواناییهای خلاقانه کودکان مورد استفاده قرار گیرد.
کلمات کلیدی : طراحی طبیعتمحور تابآوری کودکان محیطهای آموزشی کیفیت فضایی رشد شناختی