بررسی روانشناختی روشهای ترجیحی دانشآموزان در یادگیری هندسه پایه هفتم
بررسی روانشناختی روشهای ترجیحی دانشآموزان در یادگیری هندسه پایه هفتم
سروه عبدی1 سه رکه وت عبدی2 محمد مردانی3 پریسا صدوق4
1) اداره کل استان تهران،اداره آموزش و پرورش منطقه دو تهران، تهران، ایران
2) اداره کل آموزش و پرورش استان کردستان، اداره آموزش و پرورش ناحیه یک سنندج، سنندج، ایران
3) اداره کل شهر تهران، مسئول مالی کانون شهید مفتح، تهران، ایران
4) اداره کل استان تهران،اداره آموزش و پرورش منطقه دو تهران، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
ABGG-ABKAHZ
محل انتشار :
یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
درس هندسه در پایه هفتم، نقطه عطفی در آموزش ریاضیات محسوب میشود؛ زیرا دانشآموزان برای نخستین بار با مفاهیم انتزاعیِ استدلال فضایی و روابط بین اشکال روبهرو میشوند. بااینحال، هر دانشآموز مسیر منحصربهفردی برای ورود به این دنیای جدید دارد. پژوهش پیشِرو با رویکردی روانشناختی به واکاوی روشهای موردعلاقه دانشآموزان در این درس پرداخته است. نتایج نشان میدهد که چهار گرایش اصلی شامل «یادگیری دیداری تصویری»، «یادگیری لمسی عملیاتی»، «یادگیری اکتشافی پویا» و «یادگیری مشارکتی گفتگومحور» در میان دانشآموزان رایج است. این ترجیحات ریشه در تفاوتهای شناختی، سطح رشد قوه تخیل فضایی و وضعیت عاطفیِ نوجوانان دارد. مقاله در پایان بر لزوم کاربست همزمان این روشها در کلاس درس برای دستیابی به عدالت آموزشی تأکید میکند.
کلمات کلیدی : هندسه هفتم ترجیحات یادگیری روانشناسی تربیتی توانایی فضایی روشهای تدریس