اولویت‌بندی آسیب‌های سه گانه در مدیریت یکپارچه محرومیت‌زدایی شهری با استفاده از مدل AHP؛ مطالعه موردی: شهر همدان

اولویت‌بندی آسیب‌های سه گانه در مدیریت یکپارچه محرومیت‌زدایی شهری با استفاده از مدل AHP؛ مطالعه موردی: شهر همدان

علیرضا شیخ الاسلامی1 امیرحسن حدادیان2 فاطمه آزادی3

1) استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی بروجرد، ایران
2) دانشجوی دکتری تخصصی شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی بروجرد، ایران
3) کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه آزاد اسلامی همدان، ایران

کد IOI مقاله : ABGG-ABKFAG
محل انتشار : یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
    عدم وجود مدیریت یکپارچه و هماهنگ در فرآیند محرومیت‌زدایی شهری، یکی از چالش‌های اساسی در توسعه متوازن مناطق شهری است که منجر به تشدید شکاف‌های اجتماعی و فضایی می‌گردد. هدف از این پژوهش، شناسایی، دسته‌بندی و اولویت‌بندی آسیب‌های موجود در مدیریت یکپارچه محرومیت‌زدایی در شهر همدان است. این مطالعه با رویکرد کیفی-کمی و با بهره‌گیری از روش تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP)، آسیب‌های مورد نظر را در سه حوزه اصلی «ساختاری»، «زمینه‌ای» و «رفتاری» بازشناسی و وزن‌دهی کرده است. برای گردآوری داده‌ها از گردآوری، پرسشنامه و مصاحبه با خبرگان استفاده شده و از طریق مقایسه زوجی، اهمیت هر یک از این ابعاد در بازدارندگی مدیریت یکپارچه سنجیده شد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در میان آسیب‌های بررسی شده، آسیب‌های ساختاری با وزن 724/0 در رتبه نخست اولویت قرار دارند و پس از آن آسیب‌های زمینه ای با وزن 219/0 و در نهایت آسیب‌های رفتاری با وزن 057/0 قرار می‌گیرند. نتایج حاصل از مدل AHP حاکی از آن است که برای دستیابی به مدیریت یکپارچه در برنامه‌های محرومیت‌زدایی شهر همدان، تمرکز بر اصلاح ساختارهای سازمانی و قوانین از جمله وجود شفافیت و رعایت ماده 17 قانون شهرداری ها در رفع فقر شهری بیش از سایر عوامل ضرورت دارد. این پژوهش می‌تواند به‌عنوان چارچوبی برای سیاست‌گذاران شهری جهت بازنگری در فرآیندهای اجرایی و کاهش اثرات سوء مدیریت بر مناطق محروم مورد استفاده قرار گیرد.

کلمات کلیدی : مدیریت یکپارچه محرومیت‌زدایی شهری آسیب‌شناسی شهری مدل ahp فقر شهری شهر همدان