ارتباط معماری بیوفیلیک با معماری بومی اقلیم معتدل و مرطوب
ارتباط معماری بیوفیلیک با معماری بومی اقلیم معتدل و مرطوب
محمدجواد امیرسرداری گودرزی1 ابوالفضل صلاحی2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه علامه محدث نوری، نور، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه علامه محدث نوری، نور، ایران
کد IOI مقاله
:
ABGG-ACAZGH
محل انتشار :
یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
معماری بیوفیلیک با تأکید بر تقویت ارتباط انسان و طبیعت، چارچوبی برای بررسی کیفیت ارتباط محیطهای ساختهشده با عناصر طبیعی و تجربه محیطی کاربران فراهم میکند. از سوی دیگر، معماری بومی اقلیم معتدل و مرطوب در تعامل با شرایط اقلیمی، منابع طبیعی و زمینه فرهنگی شکل گرفته است و برخی ویژگیهای آن ظرفیت بررسی در چارچوب اصول طراحی بیوفیلیک را دارند. پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط معماری بیوفیلیک با معماری بومی اقلیم معتدل و مرطوب، به روش توصیفی ـ تحلیلی و با تکیه بر مطالعات کتابخانهای انجام شده است. در این راستا، منابع مرتبط با اصول طراحی بیوفیلیک و ویژگیهای معماری بومی بررسی و وجوه ارتباط این دو رویکرد در پنج محور شامل ارتباط بصری و فضایی با طبیعت، نقش فضاهای باز و نیمهباز، حضور عناصر و مصالح طبیعی، نور طبیعی و جریان هوا و تجربه حسی محیط، و الگوهای طبیعی و پیوند فرهنگی با محیط دستهبندی و تحلیل شدهاند. یافتهها نشان میدهند که عناصری مانند ایوان، حیاط، بازشوها و مصالح طبیعی، از طریق ایجاد ارتباط میان فضای داخلی و محیط بیرونی، فراهمکردن امکان مشاهده طبیعت و تقویت تجربه حسی فضا، ظرفیتهایی برای تبیین ارتباط معماری بومی با اصول بیوفیلیک دارند. بااینحال، صرف وجود عناصر سنتی یا مصالح طبیعی به معنای تحقق اصول معماری بیوفیلیک نیست و اهمیت هر ویژگی به نحوه سازماندهی فضا و کیفیت تعامل کاربران با محیط طبیعی وابسته است. بر این اساس، بهرهگیری از ظرفیتهای معماری بومی در طراحی معاصر مستلزم شناخت منطق شکلگیری فضاها و توجه همزمان به شرایط اقلیمی، فرهنگی و نیازهای کاربران است؛ نه صرفاً بازتولید ظاهری عناصر سنتی.
کلمات کلیدی : معماری بیوفیلیک معماری بومی اقلیم معتدل و مرطوب ارتباط انسان و طبیعت مصالح طبیعی