ارزیابی تاب‌آوری ساختمان‌ها بر اساس زمان بازیابی عملکرد پس از زلزله

ارزیابی تاب‌آوری ساختمان‌ها بر اساس زمان بازیابی عملکرد پس از زلزله

محمدرسول فولادی1 شهرام صیدی2

1) دانشجوی کارشناسی مهندسی حرفه ای معماری دانشگاه ملی مهارت شماره ۲ کرمانشاه
2) کارشناسی ارشد مهندسی زلزله دانشگاه تربیت دبیرشهیدرجایی تهران

کد IOI مقاله : ABGG-ACZAZG
محل انتشار : یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
    ارزیابی لرزه ای ساختمان ها به طور سنتی بر حفظ ایمنی جانی وجلوگیری از فروریزش متمرکز بوده است، در حالی که تجربه زلزله های مخرب نشان می دهد سالم ماندن کلی سازه الزاماً به معنای امکان استفاده سریع از ساختمان نیست. آسیب اجزای سازه ای و غیرسازه ای، اختلال تأسیسات، محدودیت دسترسی به نیروی متخصص، فرایندهای بازرسی و صدور مجوز و قطع زیرساختهای شهری میتوانند بازگشت یک ساختمان به عملکرد مورد انتظار را از چند ساعت تا چند ماه یا حتی چند سال به تأخیر اندازند. هدف پژوهش حاضر، ارائه چارچوبی برایارزیابی تاب آوری ساختمان‌ها با محوریت «زمان بازیابی عملکرد» است. روش پژوهش تحلیلی–توسعه ای بوده و با مرور هدفمند مطالعات علمی، گزارش های معتبر و روش های ارزیابی عملکرد پس از زلزله، عوامل مؤثر بر زمان بازیابی استخراج و طبقه بندی شده اند. در چارچوب پیشنهادی، زمان بازیابی صرفاً به عنوان مدت تعمیر در نظر گرفته نمی شود، بلکه مجموعه زمان های مرتبط با بازرسی، تصمیم گیری، تأمین منابع، تعمیر اجزای آسیب‌دیده، احیای تأسیسات و رفع اختلال خدمات زیربنایی را در بر می گیرد. سپس ارزیابی تاب آوری از طریق مقایسه زمان بازیابی مورد انتظار با هدف زمانی متناسب با کاربری ساختمان انجام می شود. نتایج تحلیل تطبیقی نشان می دهد که کاهش زمان بازیابی، به ویژه ازطریق کنترل آسیب غیرسازه ای و کاهش عوامل تأخیری، می‌تواند بدون تغییر اساسی در هدف ایمنی جانی، سطح تاب آوری ساختمان را به طور معنی داری ارتقا دهد. چارچوب پیشنهادی می‌تواند مبنایی برای ارزیابی اولیه، مقایسه ساختمان‌ها و توسعه ضوابط بازیابی محور در طراحی لرزه‌ای باشد.

کلمات کلیدی : تاب آوری لرزه ای بازیابی عملکرد زمان بازیابی ساختمان زلزله عملکرد پس از زلزله