کاربرد نانومواد در قیرهای امولسیونی: مرور نظام‌مند، روش‌های اجرا، و پیامدهای عملکردی

کاربرد نانومواد در قیرهای امولسیونی: مرور نظام‌مند، روش‌های اجرا، و پیامدهای عملکردی

مصطفی حاجی آبادی1 سید علی ضیائی2

1) دانشجوی دکتری عمران گرایش راه و ترابری، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران
2) دکتری عمران گرایش راه و ترابری، دانشگاه فردوسی مشهد، ایران

کد IOI مقاله : ABGG-ACZFAB
محل انتشار : یازدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و مهندسی و هشتمین کنگره بین المللی عمران، معماری و شهرسازی آسیا(11icrsie.ir)
چکیده :
    قیر امولسیونی به‌عنوان بایندر کم‌انرژی و سازگار با محیط‌زیست، در نگهداری راه‌ها (لایه‌هایی مانند چیپ‌سیل، میکروسرفیسینگ و اسلاری‌سیل) به‌طور گسترده به‌کار می‌رود. با این حال، چالش‌هایی مانند چسبندگی به سنگدانه در محیط مرطوب، شیارشدگی در دمای بالا، شکست دیرهنگام امولسیون و حساسیت به پیرشدگی، ویژگی¬های عملکردی و دوام را محدود می‌سازد. نانومواد (نانو‌سیلیکا، نانورس، نانولوله‌های کربنی، اکسیدگرافن، TiO2 و …) با نسبت سطح به حجم بالا و پتانسیل اصلاح رئولوژی(سطح‌فعال)، امکان بهبود این محدودیت‌ها را فراهم می‌کنند. در این مقاله با رویکرد مرور نظام‌مند (۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵)، اثربخشی انواع نانومواد در قیرهای امولسیونی بررسی و چارچوب اجرایی برای تولید و ارزیابی ارائه شده است. نتایج مطالعات نشان می‌دهد که نانو‌سیلیکا و نانورس با ایجاد شبکه فیزیکی و بهبود انرژی چسبندگی، پایداری امولسیون و مقاومت رطوبتی را بهبود می‌دهند؛ نانولوله‌های کربنی و اکسیدگرافن دوام رئولوژیک بایندر باقیمانده را در دمای بالا افزایش می‌دهند؛ TiO2 علاوه بر کمک به پایداری در برابر UV، قابلیت‌های فوتوکاتالیتیک (کاهش NOx) را ارائه می‌کند. در پایان، پروتکل‌های پیشنهادی برای طراحی امولسیون اصلاح‌شده با نانو‌، دامنه دوز، ترتیب اختلاط و آزمون‌های استاندارد برای ارزیابی کارآیی ارائه شده است. این یافته‌ها می‌تواند راهنمای عملی برای آزمایشگاه‌ها و صنعت راه‌سازی باشد.

کلمات کلیدی : قیر امولسیونی نانومواد نانو‌سیلیکا نانورس اکسیدگرافن