نقش طراحی محیطی مبتنی بر معماری شفابخش در کاهش فرسودگی شغلی پرستاران انکولوژی

نقش طراحی محیطی مبتنی بر معماری شفابخش در کاهش فرسودگی شغلی پرستاران انکولوژی

فاطمه مرادزاده1 سید عباس آقا یزدانفر2 ساناز لیتکوهی3

1) دانشجو کارشناسی ارشد معماری دانشگاه علم و صنعت
2) دانشیار دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم وصنعت
3) دانشیارگروه هنر و معماری ،دانشگاه پیام نور

کد IOI مقاله : ABKD-ACAGZD
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com)
چکیده :
    پرستاران شاغل در بخش‌ها و بیمارستان‌های تخصصی انکولوژی به دلیل مواجهه مستمر با درد، رنج، مراقبت‌های طولانی‌مدت و تصمیم‌گیری‌های حساس بالینی، در معرض سطوح بالایی از فرسودگی شغلی و فرسودگی همدلانه قرار دارند. در کنار عوامل سازمانی و حجم کاری، ویژگی‌های کالبدی محیط کار درمانی نیز می‌تواند در تشدید یا تعدیل فشارهای روزمره پرستاران نقش داشته باشد. هدف مقاله حاضر، تبیین نقش طراحی محیطی مبتنی بر معماری شفابخش در کاهش فرسودگی شغلی پرستاران انکولوژی و استخراج مؤلفه‌های کالبدی مؤثر بر بهزیستی آنان است. این پژوهش با رویکرد توصیفی ـ تحلیلی و بر پایه مرور اسنادی مبانی نظری و مطالعات پژوهشی حوزه پرستاری انکولوژی و طراحی مبتنی بر شواهد (EBD) انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که مؤلفه‌های معماری شفابخش مرتبط با محیط کار پرستاران انکولوژی را می‌توان در پنج محور اصلی شامل «دسترسی به نور طبیعی و تنظیم ریتم شبانه‌روزی»، «ارتباط بصری و فیزیکی با طبیعت»، «آسایش آکوستیکی و کنترل نویز»، «طراحی فضاهای استراحت و بازیابی (Restorative Spaces)و «سازمان‌دهی فضایی، حریم و حس کنترل محیطی» دسته‌بندی کرد. جمع‌بندی پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه طراحی معماری به‌تنهایی جایگزین اصلاحات مدیریتی و تعدیل بار کاری نیست، اما به‌عنوان یک زیرساخت حمایتی می‌تواند با کاهش بار شناختی، تسهیل بازیابی روانی در طول شیفت و ارتقای آرامش محیطی، به کاهش فرسودگی شغلی پرستاران انکولوژی کمک کند.

کلمات کلیدی : معماری شفابخش فرسودگی شغلی پرستاران انکولوژی طراحی محیطی بیمارستان سرطان