سنگدانه‌های پلاستیکی بازیافتی در بتن مروری انتقادی بر ارزش‌آفرینی پسماندهای مختلط، عملکرد مهندسی، دوام و پایداری و اقتصاد چرخشی

سنگدانه‌های پلاستیکی بازیافتی در بتن مروری انتقادی بر ارزش‌آفرینی پسماندهای مختلط، عملکرد مهندسی، دوام و پایداری و اقتصاد چرخشی

امیرعرشیا صادقی1 مهدی مرادی2 محمدعلی جعفری اتابک3 مرتضی الغریب4

1) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم،
2) استادیار دانشگاه و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم،
3) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم،
4) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران دانشگاه آزاد اسلامی قم، قم،

کد IOI مقاله : ABKD-ACZAZK
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در مهندسی عمران، معماری و شهرسازی(icarcau.com)
چکیده :
    سنگدانه‌های پلاستیکی بازیافتی می‌توانند مسیری بالقوه برای انحراف پسماندهای پلاستیکی از دفن، سوزاندن و دفع کنترل‌نشده فراهم کنند و هم‌زمان مصرف سنگدانه‌های طبیعی در بتن را کاهش دهند. این مقاله مروری، شواهد موجود درباره جریان‌های پسماند پلاستیکی، مسیرهای تولید سنگدانه، خواص تازه و سخت‌شده، رفتار مکانیکی، دوام، ایمنی زیست‌محیطی، عملکرد چرخه عمر، امکان‌سنجی اقتصادی، چرخش‌پذیری و موانع اجرا را با تمرکز ویژه بر پلاستیک‌های مختلط و پسماند خردایش خودرو (ASR) به‌صورت انتقادی تلفیق می‌کند. شواهد نشان می‌دهد که سنگدانه‌های پلاستیکی می‌توانند چگالی بتن را کاهش دهند و تولید محصولات سبک یا غیرسازه‌ای مانند بلوک‌ها، واحدهای بنایی، قطعات پیش‌ساخته، محصولات سقفی، اجزای عایق و برخی سنگ‌فرش‌ها را پشتیبانی کنند. بااین‌حال، افزایش درصد جایگزینی پلاستیک عموماً موجب کاهش مقاومت فشاری، مقاومت کششی، مقاومت خمشی و مدول الاستیسیته می‌شود؛ علت اصلی این مسئله پیوند ضعیف سنگدانه-خمیر، سطوح آب‌گریز، ناهماهنگی سختی، ریخت‌شناسی نامنظم و افزایش تخلخل است. پلاستیک‌های مختلط و ASR در مقایسه با سنگدانه‌های تک‌پلیمری همگن، به کنترل سخت‌گیرانه‌تری نیاز دارند، زیرا با تغییرپذیری پلیمری، آلودگی‌ها، اجزای خطرناک احتمالی، خطر آبشویی، رهایش ریزپلاستیک و عدم قطعیت در پایان عمر همراه هستند. مهندسی سنگدانه از طریق پوشش‌دهی، پیوند سرد، اکستروژن، پلت‌سازی یا افزودن مواد معدنی می‌تواند سازگاری را بهبود دهد، اما ممکن است هزینه و بار زیست‌محیطی را افزایش دهد. در مجموع، سنگدانه‌های پلاستیکی بازیافتی باید به‌عنوان مصالح ثانویه مهندسی‌شده تلقی شوند، نه پرکننده‌های عمومی پسماند. کاربرد مسئولانه آن‌ها مستلزم خوراک قابل‌ردیابی، فرایند کنترل‌شده، نسبت‌های جایگزینی وابسته به کاربرد، ارزیابی مکانیکی و دوام، آزمون‌های زیست‌محیطی و مدیریت برنامه‌ریزی‌شده پایان عمر است.

کلمات کلیدی : سنگدانه پلاستیکی بازیافتی پسماند پلاستیکی مختلط پسماند خردایش ارزیابی چرخه عمر