حکمرانی تخصیص منابع سلامت در مسکن شهری: یک رویکرد اقتصاد رفتاری

حکمرانی تخصیص منابع سلامت در مسکن شهری: یک رویکرد اقتصاد رفتاری

بابک آزادگان1

1) دانشجوی کارشناسی ارشد سلامت و رفاه اجتماعی، دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی،

کد IOI مقاله : ABKH-ABKZZC
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com)
چکیده :
    پژوهش حاضر با هدف واکاوی «حکمرانی تخصیص منابع سلامت در مسکن شهری» از منظر «اقتصاد رفتاری»، به بازخوانی پیوند میان ساختار فضایی مسکن و الگوهای تصمیم‌گیری پرداخته است. روش تحقیق این مطالعه، مرور تحلیلی‌ـ‌توصیفی با رویکرد سنتز کیفی و تحلیل مضمون است که طی آن، ۱۱ سند محوری و معتبر داخلی و بین‌المللی به‌صورت نظام‌مند غربال‌گری، استخراج و کدگذاری شدند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که تخصیص منابع سلامت شهری را نمی‌توان به فرمول‌های خطی بودجه‌ریزی یا اقدامات بخشی تقلیل داد؛ بلکه این امر در تقاطع سوگیری‌های شناختی تصمیم‌گیران، نابرابری‌های فضایی مسکن و چندپارگی ساختار حکمرانی شکل می‌گیرد. بر مبنای بینش‌های اقتصاد رفتاری، رفتارهای سلامت‌محور شهروندان به شدت متاثر از «معماری انتخاب» و کیفیت کالبدی محیط سکونت است؛ به گونه‌ای که مسکن غیراستاندارد، سوگیری‌های حال‌گرایانه را تشدید کرده و اثربخشی منابع تخصیص‌یافته را کاهش می‌دهد. بر این اساس، مداخله پویای سیاست‌گذار از طریق طراحی تلنگرهای محیطی و ارتقای پاسخ‌گویی اجتماعی، پیش‌شرط خروج از بن‌بست‌های دیوان‌سالارانه است. نتایج این سنتز مفهومی دلالت بر آن دارد که حکمرانی پایدار سلامت در کلان‌شهرها نیازمند گذار از رویکردهای درمان‌محورِ متمرکز به سمت مداخلات «نیازمحور، محله‌مقیاس و حساس به رفتار» است. اصالت و ارزش بدیع این پژوهش در ارائه چارچوبی یکپارچه و سه‌بعدی (رفتاری، فضایی و نهادی) نهفته است که مسکن شهری را نه صرفاً به عنوان یک سرپناه فیزیکی، بلکه به عنوان یکی از زیرساخت‌های بنیادین و پویای نظام سلامت عمومی و عاملی تعیین‌کننده در تحقق عدالت اجتماعی تبیین می‌کند.

کلمات کلیدی : اقتصاد رفتاری منابع سلامت مسکن شهری سلامت شهری حکمرانی سلامت