چارچوب یکپارچه برنامهریزی فضایی کاهش ریسک آتشسوزی در بافتهای فرسوده و تاریخی با تلفیق GIS، شبیهسازی انتشار حریق و بهینهسازی چندهدفه دسترسی ایستگاههای آتشنشانی
چارچوب یکپارچه برنامهریزی فضایی کاهش ریسک آتشسوزی در بافتهای فرسوده و تاریخی با تلفیق GIS، شبیهسازی انتشار حریق و بهینهسازی چندهدفه دسترسی ایستگاههای آتشنشانی
فواد حسین زاده1
1) دکترای مدیریت استراتژیک
کد IOI مقاله
:
ABKH-ACZHCK
محل انتشار :
چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم انسانی، اقتصاد، مدیریت و حسابداری(icrhema.com)
چکیده :
بافتهای فرسوده و تاریخی شهرهای ایران بهدلیل تراکم بالای ساختمانی، عرض کم معابر، قدمت شبکه تأسیسات، مصالح سنتی و کمبود زیرساختهای آتشنشانی، در معرض ریسک بالای آتشسوزی قرار دارند. پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی یکپارچه و روششناختی برای برنامهریزی فضایی کاهش ریسک آتشسوزی در بافتهای فرسوده و تاریخی تدوین شده است. این پژوهش از نوع بنیادی–کاربردی و با رویکرد روششناختی–توسعهای است و در آن چارچوبی پنجگامی متشکل از «شناسایی و وزندهی شاخصها»، «پهنهبندی فضایی ریسک»، «شبیهسازی انتشار حریق»، «ارزیابی دسترسی امدادی» و «بهینهسازی چندهدفه مکانی» پیشنهاد میشود. ابزارهای تحلیلی مورد استفاده شامل سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS)، تحلیل چندمعیاره فازی (Fuzzy-MCDM)، مدل سلولهای خودکار (Cellular Automata)، تحلیل شبکهای (Network Analysis) و الگوریتم ژنتیک مرتبسازی نامغلوب (NSGA-II) است. چارچوب پیشنهادی بر پایه چهار بعد اصلی «کالبدی»، «اجتماعی»، «دسترسی» و «مدیریتی» و ۱۸ زیرشاخص بنا شده است. نوآوری اصلی این پژوهش، ارائه یک ساختار منسجم روششناختی است که بهجای تحلیل ایستای ریسک، دینامیک انتشار حریق و زمان پاسخ واقعی را در فرآیند تصمیمگیری مکانی ادغام میکند و میتواند بهعنوان الگویی قابل تعمیم در برنامهریزی فضایی کاهش ریسک حریق در بافتهای تاریخی و فرسوده بهکار گرفته شود.
کلمات کلیدی : برنامهریزی فضایی بافت فرسوده و تاریخی ریسک آتشسوزی سیستم اطلاعات جغرافیایی شبیهسازی انتشار حریق بهینهسازی چندهدفه ایستگاه آتشنشانی