سنت گرایی در شهرسازی معاصر ایران و رهیافتی برای شهر اسلامی

سنت گرایی در شهرسازی معاصر ایران و رهیافتی برای شهر اسلامی

محمد رمضانی1 سید محمدرضا خطیبی2

1) 1- دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2) 2- دانشیار گروه شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران (نویسنده مسئول)

کد IOI مقاله : ABZE-ABBAKA
محل انتشار : پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
    چکیده گفتمان سنت و تجدد،یکی از مباحث محوری و پرچالش در عرصه شهرسازی معاصر ایران به شمار می‌رود. شهرهای تاریخی ایران که واجد لایه‌های عمیق هویتی هستند، عرصه عینی تقابل و تداخل این دو پارادایم می‌باشند. این مقاله با هدف واکاوی مبانی نظری مکتب سنت‌گرایی و سنجش میزان کارایی آن در فرآیند تحقق شهرسازی معاصر با هویت ایرانی-اسلامی تدوین شده است. روش تحقیق، تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعات اسنادی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که سنت‌گرایی فلسفی با نقد بنیادین خود بر مدرنیته و مفاهیمی چون «تقدس‌زدایی از فضای شهر»، در مقام نظریه‌پردازی و آسیب‌شناسی بسیار اثرگذار بوده است. اما در مقام عمل و ارائه الگوهای عملیاتی برای شهرسازی معاصر، به دلیل رویکردهای انتزاعی، تاریخ‌گرا و انقطاع از زبان کاربردی روز، با ناکامی‌هایی مواجه شده است. این مقاله در پی ارائه رهیافتی اصول‌گراست که با استخراج مولفه‌های کلیدی سنت‌گرایی و ترجمه آن به اصول عملیاتی در قالب یک مدل مفهومی، راهی برای تلفیق خلاقانه حکمت سنتی با مقتضیات شهر معاصر می‌گشاید.

کلمات کلیدی : سنت‌گرایی شهرسازی معاصر هویت شهری شهر اسلامی مدرنیته