بررسی راهکارهای عملی در طراحی معماری فضاهای آموزشی در راستای ارتقای حضورپذیری در فضا
بررسی راهکارهای عملی در طراحی معماری فضاهای آموزشی در راستای ارتقای حضورپذیری در فضا
بهرام احمدخانی ملکی1 سید محمد هادی میلانی حسینی2
1) استادیار و عضو هیات علمی موسسه آموزش عالی سراج، تبریز، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد گروه معماری موسسه آموزش عالی سراج، تبریز، ایران
کد IOI مقاله
:
ABZE-ABFCFF
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
فضاهای آموزشی از مهمترین بسترهای شکلگیری یادگیری، تعامل اجتماعی و رشد فردی محسوب میشوند. در سالهای اخیر، توجه به کیفیت محیطهای آموزشی فراتر از جنبههای عملکردی رفته و مفاهیمی نظیر حضورپذیری، حس تعلق، تعامل اجتماعی و کیفیت تجربه فضایی به یکی از موضوعات مهم در طراحی معماری تبدیل شده است. حضورپذیری در فضا به معنای توانایی محیط در جذب کاربران، تشویق به حضور فعال و ایجاد تعامل میان افراد و محیط است. در این راستا، طراحی معماری میتواند با بهرهگیری از راهکارهایی همچون انعطافپذیری فضایی، استفاده از نور طبیعی، ایجاد فضاهای جمعی، تقویت ارتباط با طبیعت و توجه به مقیاس انسانی، زمینه ارتقای کیفیت حضور کاربران در فضاهای آموزشی را فراهم کند.
مقاله حاضر با هدف بررسی راهکارهای عملی در طراحی معماری فضاهای آموزشی در راستای ارتقای حضورپذیری انجام شده است. روش تحقیق در این پژوهش توصیفی ـ تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانهای، بررسی منابع علمی و تحلیل نمونههای موردی گردآوری شده است. نتایج مقاله نشان میدهد که کیفیت فضایی و نحوه سازماندهی محیط آموزشی تأثیر مستقیمی بر میزان تعامل، حس تعلق، مشارکت اجتماعی و کیفیت حضور کاربران دارد. همچنین طراحی انسانمحور و توجه به ابعاد روانی و اجتماعی کاربران میتواند موجب ارتقای کیفیت تجربه فضایی و افزایش حضورپذیری در محیطهای آموزشی شود.
کلمات کلیدی : حضورپذیری فضای آموزشی معماری آموزشی کیفیت فضایی تعامل اجتماعی طراحی انسانمحور