مصالح زیستی و قابل رشد در معماری: رویکردهای نوین، کاربردها و چالش‌ها

مصالح زیستی و قابل رشد در معماری: رویکردهای نوین، کاربردها و چالش‌ها

حسین راجی1 سپیده اباذری2

1) 1- ، کارشناس ارشد مهندسی معماری ، دانشگاه روزبهان ساری
2) 2- دانشجوی دکتری معماری دانشگاه تهران مرکز

کد IOI مقاله : ABZE-ABGABH
محل انتشار : پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
    با افزایش نگرانی‌های جهانی درباره تغییرات اقلیمی، مصرف بی‌رویه منابع طبیعی و اثرات زیست‌محیطی صنعت ساختمان، توجه به مصالح زیستی به‌عنوان جایگزینی پایدار برای مصالح متداول ساختمانی افزایش یافته است. مصالح زیستی شامل موادی هستند که از منابع تجدیدپذیر طبیعی مانند چوب، بامبو، الیاف گیاهی، جلبک‌ها، قارچ‌ها و سایر زیست‌توده‌ها تولید می‌شوند و در بسیاری از موارد قابلیت تجزیه‌پذیری، بازیافت و بازگشت به چرخه طبیعی را دارند. این پژوهش با هدف بررسی مفاهیم، انواع، ویژگی‌ها، مزایا، چالش‌ها و چشم‌اندازهای آینده مصالح زیستی در معماری و صنعت ساختمان انجام شده است. در این مطالعه، ضمن تبیین تفاوت میان مصالح زیستی، مصالح پایدار و مصالح هوشمند، انواع مختلف مصالح زیستی شامل مصالح گیاهی، قارچی، جلبکی و مواد خودترمیم‌شونده مورد بررسی قرار گرفته‌اند. نتایج مطالعات نشان می‌دهد که این مصالح به دلیل برخورداری از انرژی نهفته کمتر، کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای، قابلیت جذب و ذخیره کربن، امکان بازیافت و تجزیه‌پذیری طبیعی، نقش مهمی در تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا می‌کنند. همچنین فناوری‌های نوظهور در حوزه مصالح زنده و خودترمیم‌شونده، ظرفیت‌های جدیدی برای افزایش دوام ساختمان‌ها و کاهش هزینه‌های نگهداری فراهم کرده‌اند. با این حال، چالش‌هایی نظیر محدودیت مقاومت مکانیکی، حساسیت به شرایط محیطی، هزینه‌های تولید، نبود استانداردهای جامع و کمبود مطالعات بلندمدت، همچنان مانع گسترش کاربرد این مصالح در مقیاس وسیع هستند. در مجموع، مصالح زیستی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین رویکردهای آینده معماری پایدار شناخته می‌شوند و توسعه آن‌ها نیازمند همکاری میان‌رشته‌ای میان معماران، مهندسان، متخصصان علوم مواد و پژوهشگران حوزه محیط زیست است.

کلمات کلیدی : مصالح زیستی معماری پایدار مصالح خودترمیم‌شونده زیست‌توده ساختمان سبز