تبیین راهبردهای طراحی مجتمع‌ مسکونی با واحد های کوچک مقیاس

تبیین راهبردهای طراحی مجتمع‌ مسکونی با واحد های کوچک مقیاس

محمد جواد ادب زاده1 مه تیام شهبازی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران -
2) استادیار گروه معماری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران -

کد IOI مقاله : ABZE-ABHGCE
محل انتشار : پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
    پژوهش حاضر با هدف تبیین اصول و راهبردهای طراحی مجتمع‌های مسکونی بلندمرتبه با تأکید بر شاخص‌های مسکن اقتصادی و کوچک‌مقیاس در کلان‌شهر تهران تدوین یافته است. در دهه‌های اخیر، دگرگونی‌های عمیق جمعیتی، نوسانات اقتصاد کلان و تحولات بنیادین در سبک زندگی شهری، ضرورت بازنگری در الگوهای سنتی توسعه مسکن را گریزناپذیر ساخته است. این مطالعه با اتکا به روش توصیفی- تحلیلی و بهره‌گیری از رویکرد مطالعات موردی تطبیقی، به واکاوی چالش‌ها و ظرفیت‌های نهفته در توسعه مسکن کوچک‌مقیاس می‌پردازد. در این راستا، ضمن نقد و آسیب‌شناسی تجربیات مسکن انبوه نظیر پروژه مسکن مهر در ایران و پرویت ایگو در ایالات متحده، ساختارهای موفق جهانی همچون مجتمع کارمل پلیس در نیویورک و شهرک اکباتان در تهران مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. یافته‌های پژوهش مبین آن است که مسکن نباید صرفاً به عنوان یک سرپناه حداقلی برای اقشار کم‌درآمد تلقی شود؛ بلکه با کاربست رویکردهای نوین نظیر هم‌زیستی (Co-Living)، اعمال هندسه فضایی بهینه، ارتقای کارکردپذیری پلان، توسعه هدفمند فضاهای مشاع و برقراری پیوند ارگانیک با بستر شهری، می‌تواند به عنوان یک گزینه سکونتی مطلوب و پایدار برای طیف وسیعی از ساختارهای جمعیتی از جمله متخصصان، دانشجویان و خانواده‌های کم‌جمعیت ایفای نقش نماید. در نهایت، راهنمای طراحی جامعی مشتمل بر شاخص‌های کالبدی، آکوستیک، تناسبات فضایی و تأسیساتی جهت پیاده‌سازی این الگو ارائه گردیده است.

کلمات کلیدی : مسکن اقتصادی مسکن کوچک‌ مقیاس مجتمع مسکونی بلند مرتبه فضای اشتراکی پایداری اجتماعی