تأثیر معماری در صرفهجویی انرژی با تأکید بر ضوابط مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران
تأثیر معماری در صرفهجویی انرژی با تأکید بر ضوابط مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران
پریا شمسی1 شبنم اکبری نامدار2
1) دانش آموخته کارشناسی ارشد معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تبریز
2) شبنم اکبری نامدار2
کد IOI مقاله
:
ABZE-ABHGEB
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
در دهههای اخیر، رشد جمعیت، توسعه شهرنشینی و افزایش تقاضای انرژی موجب شده است که بخش ساختمان به یکی از بزرگترین مصرفکنندگان انرژی در جهان تبدیل شود. بر اساس آمارهای رسمی، بیش از ۴۰ درصد انرژی مصرفی در بسیاری از کشورها در بخش ساختمان مصرف میشود. در ایران نیز به دلیل شرایط اقلیمی متنوع، یارانههای انرژی و عدم رعایت کامل اصول طراحی اقلیمی، میزان مصرف انرژی در ساختمانها بسیار بالاتر از میانگین جهانی است. از اینرو، توجه به راهکارهای معماری جهت کاهش مصرف انرژی و افزایش بهرهوری انرژی در ساختمانها اهمیت ویژهای یافته است.
معماری به عنوان نخستین لایه تصمیمگیری در فرآیند طراحی ساختمان، نقش تعیینکنندهای در میزان مصرف انرژی ایفا میکند. انتخاب جهت استقرار ساختمان، فرم بنا، طراحی پوسته خارجی، نحوه نورگیری، تهویه طبیعی، انتخاب مصالح و استفاده از فناوریهای نوین میتواند مصرف انرژی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. در این میان، مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان ایران به عنوان مهمترین سند قانونی در زمینه صرفهجویی انرژی در ساختمان، الزامات و ضوابط مشخصی را برای طراحی و اجرای ساختمانهای کممصرف ارائه کرده است.
هدف این پژوهش بررسی نقش معماری در کاهش مصرف انرژی با تأکید بر الزامات مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان است. نتایج نشان میدهد که رعایت اصول طراحی اقلیمی و اجرای کامل ضوابط مبحث ۱۹ میتواند مصرف انرژی ساختمانها را بین ۳۰ تا ۶۰ درصد کاهش دهد و علاوه بر کاهش هزینههای بهرهبرداری، آثار زیستمحیطی ناشی از مصرف سوختهای فسیلی را نیز به میزان چشمگیری کاهش دهد.
کلمات کلیدی : معماری پایدار بهرهوری انرژی مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان طراحی اقلیمی ساختمان سبز صرفهجویی انرژی