بام سبز به مثابه فناوری پایداری؛ مروری جامع بر ابعاد نظری و کاربردی
بام سبز به مثابه فناوری پایداری؛ مروری جامع بر ابعاد نظری و کاربردی
ملیکا شهرابی فراهانی1
1) دانشجوی دکترا معماری. دانشگاه خاتم. تهران.ایران
کد IOI مقاله
:
ABZE-ABHHZF
محل انتشار :
پنجمین کنگره بین المللی مهندسی عمران ، معماری ، مصالح ساختمانی و محیط زیست(caucong.com)
چکیده :
رشد سریع شهرنشینی، توسعه بیرویه کالبدی شهرها، کاهش سرانه فضای سبز و افزایش مصرف انرژی، از مهمترین چالشهای شهرهای معاصر به شمار میروند. گسترش سطوح نفوذناپذیر، افزایش تراکم ساختمانی و کاهش پوشش گیاهی موجب تشدید پدیده جزیره حرارتی شهری، آلودگی هوا، افزایش روانابهای سطحی و کاهش کیفیت زیستمحیطی شهرها شده است. در چنین شرایطی، بهرهگیری از فناوریهای نوین معماری پایدار بهعنوان راهکاری مؤثر برای کاهش اثرات منفی توسعه شهری، مورد توجه پژوهشگران و برنامهریزان قرار گرفته است. بام سبز، یکی از مهمترین فناوریهای معماری پایدار است که با ایجاد پوشش گیاهی بر روی سقف ساختمانها، علاوه بر افزایش سرانه فضای سبز، موجب بهبود عملکرد حرارتی ساختمان، کاهش مصرف انرژی، افزایش تنوع زیستی، کاهش آلودگی هوا و مدیریت روانابهای ناشی از بارندگی میشود.
هدف این مقاله بررسی جامع ابعاد فنی، زیستمحیطی، اقتصادی و معماری بام سبز و تحلیل نقش آن در توسعه پایدار شهری است. پژوهش حاضر، با رویکرد توصیفی- تحلیلی، به بررسی تاریخچه، انواع، اجزای تشکیلدهنده، اصول طراحی و مزایای بام سبز میپردازد. نتایج مطالعات نشان میدهد که اجرای اصولی بام سبز، میتواند مصرف انرژی ساختمان را بهطور قابل توجهی کاهش داده، عمر مفید سازه و عایقبندی را افزایش دهد، کیفیت هوای شهری را بهبود بخشد و اثر جزیره حرارتی را کاهش دهد. هم-چنین، اگرچه هزینه اولیه اجرای این سیستم نسبت به بامهای متداول بیشتر است، اما کاهش هزینههای بهرهبرداری، افزایش ارزش اقتصادی ساختمان و کاهش هزینههای زیستمحیطی، توجیه اقتصادی مناسبی برای سرمایهگذاری در این فناوری فراهم میآورد.
کلمات کلیدی : بام سبز توسعه پایدار بهینهسازی انرژی