هوش مولد شهری کوانتومی: ارزیابی بلوغ فناوری و چارچوب مفهومی برای دوقلوهای دیجیتال شهری

هوش مولد شهری کوانتومی: ارزیابی بلوغ فناوری و چارچوب مفهومی برای دوقلوهای دیجیتال شهری

دانوش نوذری1 المیرا مهرعلی2

1) دانش‌آموخته کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای، دکترای شهرسازی و موسس مرکز تکنولوژی‌های شهری و مدیرعامل هلدینگ داناموند،
2) دانش‌آموخته کارشناسی ارشد برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای و مدیر مرکز تکنولوژی‌های شهری،

کد IOI مقاله : ACCD-ACAZKB
محل انتشار : دهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com)
چکیده :
    دوقلوهای دیجیتال شهری در حال تبدیل شدن به یکی از زیرساخت‌های اصلی تحلیل، شبیه‌سازی و پشتیبانی تصمیم در شهرهای داده‌محور هستند. هم‌زمان، هوش مصنوعی مولد توانسته است ظرفیت دوقلوهای دیجیتال را از بازنمایی و پیش‌بینی صرف به سمت تولید داده مصنوعی، تکمیل داده‌های مفقود، ساخت سناریو، طراحی مولد و تعامل زبانی توسعه دهد. از سوی دیگر، یادگیری مولد کوانتومی با معماری‌هایی نظیر شبکه مولد تخاصمی کوانتومی، خودرمزگذار متغیر کوانتومی، ماشین بورن مدار کوانتومی و مدل انتشار کوانتومی به‌عنوان یکی از حوزه‌های نوظهور یادگیری ماشین کوانتومی مطرح شده است. با وجود این پیشرفت‌های موازی، شواهد مربوط به ادغام مستقیم مدل‌های مولد کوانتومی با سامانه‌های شهری و دوقلوهای دیجیتال همچنان پراکنده، عمدتاً مفهومی و فاقد مسیر بلوغ روشن است. هدف این پژوهش، ترکیب ساختاریافته سه جریان ادبیات شامل هوش مولد شهری، یادگیری مولد کوانتومی و کاربردهای کوانتومی در سیستم‌های شهری و ارائه یک چارچوب یکپارچه برای مفهوم هوش مولد شهری کوانتومی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که شبکه مولد تخاصمی کوانتومی و خودرمزگذار متغیر کوانتومی در کوتاه‌مدت بیشترین ظرفیت را برای نقش‌های محدود و ماژولار مانند تولید داده مصنوعی و بازنمایی نهفته دارند؛ مدل‌های انتشار کوانتومی از منظر کیفیت تولید و آموزش مرحله‌ای امیدوارکننده‌اند اما هنوز در سطح آزمایش‌های کوچک قرار دارند و ترنسفورمرهای کوانتومی و مدل‌های بنیادین کوانتومی برای کاربرد شهری در مرحله بسیار ابتدایی‌اند. در پاسخ به این شکاف، پژوهش حاضر چارچوب هوش مولد شهری کوانتومی و مقیاس چند‌سطحی آمادگی کوانتومی شهری را پیشنهاد می‌کند که مسیر حرکت از مفهوم نظری تا استقرار عملیاتی در دوقلوی دیجیتال شهری را مشخص می‌سازد. نتیجه اصلی آن است که مسیر واقع‌بینانه توسعه این حوزه نه جایگزینی سامانه‌های کلاسیک، بلکه معماری هیبریدی کوانتومی–کلاسیک، ارزیابی مرحله‌ای ارزش افزوده و تمرکز بر مسائل شهری با محدودیت داده، عدم‌قطعیت بالا و فضای حالت پیچیده است.

کلمات کلیدی : هوش مولد کوانتومی شهری دوقلوی دیجیتال شهری شبکه مولد تخاصمی کوانتومی خودرمزگذار متغیر کوانتومی مدل انتشار کوانتومی