تنظیم رئولوژی دوغاب فایبر سمنت برای بهبود فرآیندپذیری در روش هاتچک: مروری بر افزودنی‌ها، مواد مکمل سیمانی و نانومواد

تنظیم رئولوژی دوغاب فایبر سمنت برای بهبود فرآیندپذیری در روش هاتچک: مروری بر افزودنی‌ها، مواد مکمل سیمانی و نانومواد

هاله مهدی زاده1 امیر اسماعیل قندهاری2 نسرین سادات طاهری ابرده3

1) کارشناسی مهندسی شیمی - دانشگاه صنعتی شاهرود
2) دانشجو کارشناسی ارشد مهندسی شیمی- گرایش طراحی فرآیند - کارشناس آزمایشگاه کارخانه کائولین خراسان
3) کارشناسی ارشد مهندسی شیمی , گرایش فرآیندهای جداسازی- کارخانه سیمان زاوه تربت

کد IOI مقاله : ACCD-ACZBKA
محل انتشار : دهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com)
چکیده :
    فرآیند هاتچک، به‌عنوان رایج‌ترین روش صنعتی تولید تخته‌های فایبر سمنت، به شدت به رفتار رئولوژیکی دوغاب وابسته است. حضور الیاف سلولزی با درصد بالا (معمولاً بیش از ۸ درصد وزنی) ضمن کاهش ردپای کربن، باعث افزایش تنش تسلیم، کاهش روانی و بروز مشکلاتی نظیر آب انداختگی و توزیع ناهمگن الیاف می‌شود که فرآیندپذیری را مختل می‌کند. در این مقاله مروری، راهکارهای تنظیم رئولوژی دوغاب با تأکید بر سه دسته افزودنی‌ها (ابرروان‌کننده‌های پلی‌کربوکسیلاتی، پلی‌مرهای ضخیم‌کننده)، مواد مکمل سیمانی (میکروسیلیس، خاکستر بادی، سرباره و متاکائولن) و نانومواد (نانوسیلیس، نانورس و نانوبیوسلولز) بررسی شده است. مطالعات نشان می‌دهند که استفاده ترکیبی از ابرروان‌کننده‌ها با مقادیر بهینه نانوسیلیس و میکروسیلیس، علاوه بر کاهش تنش تسلیم تا ۴۰٪، پایداری دوغاب و چسبندگی الیاف به ماتریس سیمانی را بهبود می‌بخشد. در نهایت، چالش‌های موجود از جمله تداخل افزودنی‌ها با فرآیند گیرش و اقتصادی بودن کاربرد نانومواد، مورد بحث قرار گرفته و چشم‌انداز پژوهشی آینده ارائه می‌شود.

کلمات کلیدی : روش هاتچک دوغاب فایبر سمنت رئولوژی فرآیندپذیری افزودنی‌های شیمیایی مواد مکمل سیمانی