ارزیابی کارایی در مدل تابع فاصله جهت¬دار (DDF) دو مرحله¬ای تحت انواع دسترسی برای شاخص میانی نامطلوب
ارزیابی کارایی در مدل تابع فاصله جهت¬دار (DDF) دو مرحله¬ای تحت انواع دسترسی برای شاخص میانی نامطلوب
مریم حاج محمدی1 فرانک حسین زاده سلجوقی2
1) 1 دانشجوی دکتری، گروه ریاضی، دانشکده ریاضی آمار و علوم کامپیوتر، دانشگاه سیستان و بلوچستان
2) 2- دانشیار، گروه ریاضی، دانشکده ریاضی، آمار و علوم کامپیوتر، دانشگاه سیستان و بلوچستان
کد IOI مقاله
:
ACCD-ACZECA
محل انتشار :
دهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com)
چکیده :
تحلیل پوششی داده¬ها (DEA) به عنوان یک ابزار غیرپارامتری مبتنی بر برنامه¬ریزی ریاضی، نقش کلیدی در ارزیابی کارایی نسبی واحدهای تصمیم¬گیری ایفا می¬کند. با این حال، مدل¬های کلاسیک DEA ساختار درونی واحدها را نادیده گرفته و آن¬ها را همچون یک جعبه سیاه در نظر می¬گیرند. در بسیاری از کاربردهای واقعی، فرایند تولید دارای ساختاری دو مرحله¬ای است که در آن مرحله اول ورودی¬ها را به شاخص میانی تبدیل کرده و مرحله دوم این شاخص¬ها را به عنوان ورودی دریافت و خروجی نهایی سیستم را تولید می¬کند. یکی از چالش¬های اساسی در این ساختارها، نحوه¬ی برخورد با شاخص¬های میانی نامطلوب است، زیرا رفتار نامناسب با این داده¬ها می¬تواند منجر به ارزیابی نادرستی از کارایی شود. در این پژوهش یک مدل تابع فاصله جهت¬دار (DDF) دو مرحله¬ای ارائه می¬شود که در آن شاخص¬های میانی به دو دسته مطلوب و نامطلوب تفکیک شده¬اند و چهار نوع دسترسی قوی، ضعیف، طبیعی و مدیریتی برای شاخص¬های نامطلوب فرموله می¬شود. برای ارزیابی مدل¬های پیشنهادی، یک مثال عددی با 10 واحد تصمیم¬گیری طراحی شده است. نتایج نشان می¬دهد که انتخاب نوع دسترسی، تصمیمی استراتژیک است که می¬تواند تصویر کاملا متفاوتی از عملکرد سازمان ارائه دهد و لذا مدیران باید آگاهانه بر اساس شرایط واقعی، فرض دسترسی مناسب را انتخاب کنند.
کلمات کلیدی : تحلیل پوششی داده¬ها سیستم¬های دومرحله¬ای مدل تابع فاصله جهت¬دار ارزیابی کارایی دسترسی