گسترش معماری پاسخگو در پیوستار ساختمان_محیط: از واکنش اقلیمی تا همزیستی با منظر

گسترش معماری پاسخگو در پیوستار ساختمان_محیط: از واکنش اقلیمی تا همزیستی با منظر

فاطمه علی زاده1 محمدرضا حیدری2

1) گروه معماری، دانشگاه تهران
2) گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین

کد IOI مقاله : ACCD-ACZGGE
محل انتشار : دهمین کنفرانس بین المللی پژوهش های کاربردی در علوم و مهندسی(carseconf.com)
چکیده :
    تغییرات اقلیمی، افزایش نوسانات شرایط محیطی و پیچیده‌تر شدن تعامل میان ساختمان و زمینه، ضرورت بازنگری در مفهوم پاسخگویی معماری را بیش از پیش مطرح کرده است. معماری پاسخگو در رویکرد متعارف خود، عمدتاً بر قابلیت ساختمان یا پوسته آن در تشخیص تغییرات محیطی و ارائه واکنشی متناسب با این تغییرات استوار است؛ بااین‌حال، تقلیل پاسخگویی به محدوده کالبدی ساختمان ممکن است بخشی از فرایندهای محیطی مؤثر بر عملکرد بنا را نادیده بگیرد. پژوهش حاضر با هدف بررسی امکان تعمیم مفهوم معماری پاسخگو از مقیاس ساختمان به پیوستار ساختمان_فضای باز_منظر، به تحلیل ارتباط میان پاسخگویی اقلیمی، خرداقلیم، فضای باز، پوشش گیاهی و سازوکارهای تعاملی شکل‌گرفته میان ساختمان و محیط پیرامون می‌پردازد. این پژوهش با روش توصیفی_تحلیلی و از طریق مطالعه و تحلیل انتقادی منابع علمی مرتبط با معماری پاسخگو، ساختمان‌های سازگار با اقلیم، خرداقلیم شهری، زیرساخت سبز، سبزینگی عمودی و تعامل ساختمان و محیط انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که محیط پیرامون ساختمان را نمی‌توان صرفاً بستری منفعل برای استقرار بنا در نظر گرفت؛ بلکه این محیط قادر است با تأثیرگذاری بر شرایط حرارتی، تابشی، رطوبتی و جریان هوای اطراف، به‌طور مستقیم در عملکرد ساختمان مشارکت داشته باشد. بر این مبنا، پاسخگویی معماری را می‌توان فرایندی چندمقیاسی دانست که در آن ساختمان، فضای باز و منظر در قالب رابطه‌ای پیوسته و مبتنی بر بازخورد با یکدیگر و محیط در ارتباط هستند. در چنین چارچوبی، همزیستی با محیط مفهومی در تقابل یا جایگزین پاسخگویی معماری نیست، بلکه می‌توان آن را نتیجه گسترش دامنه پاسخگویی از کنترل شرایط درون پوسته ساختمان به تنظیم و مدیریت رابطه میان بنا و محیط پیرامون دانست.

کلمات کلیدی : معماری پاسخگو پاسخ‌گویی اقلیمی پیوستار ساختمان محیط همزیستی معماری و محیط معماری منظر خرداقلیم