بازتعریف روابط عمومی در عصر دیجیتال: از مدیریت پیام به مدیریت رابطه در شرایط بحران اعتماد

بازتعریف روابط عمومی در عصر دیجیتال: از مدیریت پیام به مدیریت رابطه در شرایط بحران اعتماد

فاطمه شیخ1

1) انشجوی کارشناسی روابط عمومی دانشگاه فرهنگ و هنر واحد 20 تهران. :

کد IOI مقاله : ACEE-ACAHZB
محل انتشار : پنجمین کنفرانس بین المللی پژوهش در حسابداری، مدیریت، اقتصاد و علوم انسانی(meaconf.com)
چکیده :
    روابط عمومی در طول یک قرن گذشته از مرحله «تبلیغ» به «اطلاع‌رسانی» و سپس به «مدیریت رابطه» تحول یافته است. با این حال، ظهور فن‌آوری‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی، این پرسش بنیادین را مطرح کرده است که آیا سازمان‌ها واقعاً به «مدیریت رابطه» دست یافته‌اند یا همان منطق یک‌سویه «مدیریت پیام» را با ابزارهای جدید بازتولید می‌کنند. این مقاله با استفاده از چارچوب نظری مدل‌های چهارگانه گرونینگ و هانت و نظریه مدیریت رابطه، به تحلیل این گذار می‌پردازد. روش پژوهش، تحلیلی-توصیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای کیفی متون نظری روابط عمومی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که فن‌آوری هم فرصت گفت‌وگو و هم خطر دستکاری را تشدید کرده است و سازمان‌ها برای حفظ اعتماد در عصر دیجیتال، ناگزیر به حرکت از «رابطه دوسویه» به «رابطه چندجانبه»، از «اعتماد» به «اعتماد مشروط» و از «پیام» به «حضور» هستند. همچنین، مدیریت شهرت درونی و بیرونی باید به هم پیوند بخورند و سنجش اثربخشی روابط عمومی باید از سنجش «برونداد» به سنجش «اثربخشی» و «کیفیت رابطه» تغییر یابد. این مقاله پیشنهاد می‌کند که سازمان‌ها با اتخاذ رویکرد «شفافیت رادیکال»، «اصالت» و «پاسخ‌گویی» می‌توانند در عصر دیجیتال اعتماد مخاطبان، به‌ویژه نسل جدید را بازسازی کنند.

کلمات کلیدی : روابط عمومی مدیریت رابطه مدیریت پیام عصر دیجیتال اعتماد نظریه مدیریت رابطه ارتباطات بحران شهرت سازمانی