پارادوکس ساخت افزایشی: بازخوانی سبک صناعت در عصر چاپ سه بعدی بتن
پارادوکس ساخت افزایشی: بازخوانی سبک صناعت در عصر چاپ سه بعدی بتن
شیوا شاهسوان1
1) استاد دانشگاه ملی مهارت (دانشکده دختران بجنورد ( انقلاب اسلامی)) بجنورد
کد IOI مقاله
:
ACFE-ACAAHC
محل انتشار :
هشتمین کنفرانس بین المللی و نهمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(9iccacs.ir)
چکیده :
چکیده:
صناعت در فهم متعارف با یگانگی اثر، حضور بدن ماهر و پذیرش ریسک در مواجهه با ماده گره خورده است؛ حال آنکه ساخت افزایشی نماینده تکرارپذیری و خودکارسازی رقمی است. این مقاله مروری–تحلیلی همان برخورد را با نام «پارادوکس ساخت افزایشی» صورت بندی می کند و می پرسد آیا در عصر چاپ سه بعدی بتن هنوز می توان از سبک صناعت سخن گفت. برای پاسخ، سه پیکره متنی بر هم خوانده شده است: متون مرجع صناعت، تاریخ نگاری و نظریه سبک، و ادبیات فنی چاپ اکستروژنی بتن. همه شواهد از کتابها و مقاله های چاپ شده گردآوری شده و چون روش مروری–تحلیلی است، هیچ پرسشنامه، نظرسنجی یا داده میدانی در کار نبوده است. یافته اصلی آن است که پارادوکس تناقض منطقی نیست، بلکه تنشی مولد است: ساخت افزایشی کنترل رقمی را به نهایت می رساند و در همان لحظه ماده زمان مند را به عامل اثر بدل می کند. از این رو کار ریسک از دست صنعتگر حذف نمی شود، بلکه به مذاکره پیوسته نرمافزار، ماشین، اپراتور و ماده منتقل می گردد. بر این پایه چهار خوانش از پارادوکس پیش نهاده می شود — تولیدی، مادی، معرفتی و فرهنگی — و هر یک با پرسش، شاهد فنی، مبنای نظری و نیرومندترین اعتراض همراه می گردد. سپس شش نشانه — رد ابزار، هندسه درز، زمان مندی ماده، کار ریسک، جزئیات روایت، و زمینه و گزینش — با سه سنجه از پیش نوشته (تکرارپذیری، نظام مندی و ظرفیت بیان) داوری می شوند تا درجه ها سلیقه ای نباشند. مقاله به مفهوم «سبک فرآیندبنیاد» می رسد: واحد تحلیل سبک از فرم دوره به الگوی تصمیم در ساخت جابه جا می شود. این ادعا تفسیری است و ابطال آن در تطبیق نشانه با قید فرآیند است، نه در سنجش نگرش کاربران.
کلمات کلیدی : ساخت افزایشی چاپ سه بعدی بتن صناعت سبک شناسی معماری کار ریسک تکتونیک