مروری بر تأثیر شرایط حرارتی و افزودنی‌های معدنی بر مقاومت فشاری و دوام بتن‌های ژئوپلیمری

مروری بر تأثیر شرایط حرارتی و افزودنی‌های معدنی بر مقاومت فشاری و دوام بتن‌های ژئوپلیمری

علی معصومی1 مائده ابراهیمی ورزنه2 سارا مرادی3 پریسا اسکندری4

1) دانشجوی دکتری مهندسی عمران - سازه، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه قم، قم، ایران
2) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران
3) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران
4) دانشجوی کارشناسی مهندسی عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قم، قم، ایران

کد IOI مقاله : ACFE-ACAFGK
محل انتشار : هشتمین کنفرانس بین المللی و نهمین کنفرانس ملی عمران، معماری، هنر و طراحی شهری(9iccacs.ir)
چکیده :
    بتن ژئوپلیمری از فرآیند ژئوپلیمیزاسیون (سنتز ژئوپلیمری) تولید می‌شود. فرآیندی که طی آن مولکول‌هایی موسوم به الیگومرها با یکدیگر ترکیب شده و شبکه‌های ژئوپلیمیری را با پیوندهای کووالانسی تشکیل می‌دهند. تولید این نوع بتن در مقایسه با بتنِ سیمان پرتلند معمولی (OPC)، انرژی حرارتی کمتری مصرف کرده و ردپای کمتری از کربن به جا می‌گذارد. برای کاتالیز کردن منابع آلومینوسیلیکاتی آن (مانند متاکائولین و خاکستر بادی) و تولید چسباننده ژئوپلیمری جهت انجام فرآیند ژئوپلیمیزاسیون، تنها به یک فعال‌ساز قلیایی نیاز است. با توجه به فناوری سازگار با محیط زیست و کاربردهای عملی این بتن، تمرکز پژوهش‌های فعلی عمدتاً بر روی دوام بتن ژئوپلیمری در برابر حرارت و تهاجم‌های شیمیایی معطوف شده است. به همین دلیل، ارائه بینشی انتقادی پیرامون پیشرفت‌های اخیر در زمینه پژوهش‌های مربوط به دوام بتن ژئوپلیمری برای این مقاله مروری ضروری است. یکی از نتایج مهم این مقاله مروری آن است که می‌توان بتن ژئوپلیمری را با افزودنی‌هایی نظیر میکروسیلیس و الیافی چون الیاف پلی‌پروپیلن مخلوط کرد تا دوام آن بهبود یابد. بررسی جنبه‌های دوام بتن ژئوپلیمیری نشان داد که این ماده دارای مقاومت فشاری بالا در دمای بهینه بالا است. این ویژگی، بتن ژئوپلیمری را به گزینه‌ای بسیار مناسب و جایگزینی ارزشمند برای بتن با سیمان پرتلند معمولی در صنعت ساخت‌وساز تبدیل می‌کند.

کلمات کلیدی : بتن ژئوپلیمری فعال‌ساز قلیایی منابع آلومینوسیلیکاتی دوام بتن مقاومت فشاری